سلام ...

گاهی در مسیر زندگی با انسانهایی مواجه می شم که به حال و رفتار اونها غبطه می خورم .

چند روز قبل برای خروج از محل کار عجله داشتم و داشتم با سرعت به سمت جایی می رفتم . خوب ما هم پیاده شروع کردیم به حرکت به سمت خیابون اصلی که تو همین حین یه سمند خیلی تمیز جلوی پاهام ترمز زد .

یه آقای محترمی که بهشون نمی خورد مسافرکش باشند و حدود ۵۵ سالی سن داشتن راننده بودن .

با خوشرویی گفتن آزادی ؟؟؟

گفتم : بله ...

نشستم .(البته درست همون موقع تلفن همراهم زنگ خورد و شروع کردم به صحبت کردن با تلفن ) وقتی داخل خودرو شدم راننده خیلی صمیمی و جدی شروع کرد به احوالپرسی . البته جهت اطلاع و محض ریا بنده همیشه سعی می کنم در سلام کردن جلو بیوفتم . اما اون راننده عزیز با یه دقت خاصی احوالپرسی کرد که بنده عمرا در عمرم اینطوری احوالپرسی کرده باشم از یه غریبه .

بعد که تلفن بنده تموم شد باز هم مجددا احوالپرسی کرد و بنده که کمی یه حالات این آقا یه جورایی نگاه می کردم جوابشون رو دادم .

بعد پرسید : پسرم همینجا (اشاره به محل کارم ) کار می کنی ؟؟؟خسته نباشی .

بنده هم عرض کردم بله . ممنون حاج آقا !!!

کمی جلوتر با زحمت زیاد از لاین اخر بزرگراه خودش رو رسوند به کنار و دو تا خانوم که اصلا هم ظاهر جالب نداشتند رو با اصرار سوار کرد . ( تو دلم یه چیزی گفتم که حالا بماند .) بعد ، از اون خانومها هم کلی احوالپرسی کرد . من دیگه داشتم رسما شاخ در می اوردم . یه جوری احوالپرسی می کرد که انگاری همه رو ، می شناسه .

خانومها کمی جلوتر پیاده می شدن . دست دراز کردن و یه اسکناس ۵۰۰۰ ریالی به راننده دادند .

راننده لبخندی زد و گفت : دخترم دعامون کن ...

حقیقاتش من کمی بهم برخورد . تو دلم گفتم الان این دخترها یه چیزی بهش می گن و خوب کاملا درست حدس زدم و دیدم این حرف اون مرد بزرگوار سوژه خنده اونها رو تا پیاده شدن فراهم کرد . کلی سر اینکه باید چه دعایی برای این بنده خدا بکنن خندیدن و تازه همه این درگوشی ها رو اونقدر بلند می گفتن که با وجود روشن بودن رادیو بنده هم میشنیدم .

دلم برای اون مرد دوست داشتنی سوخت .

کمی جلوتر پیاده می شدم . نمی دونستم باید پول بدم یا نه به هرحال دستم رو بردم داخل کاپشن و کیف رو در اوردم .

مرد گفت: پسرم گفتم که مارو دعا کن . من خادمم . خادم امام رضا (ع) . شما هم ما رو دعا کن که این هم یه خدمتی باشه برامون .

دلم تیر کشید . خوش به حال آدمهایی که قشنگ خودشون رو وصل می کنن به سلطان سریر ارتزاق .

دلم تنگته آقا ...

یاد کبوترهای حرم افتادم ...

یاد گوهر شاد و پنجره فولاد ...

و آدمهایی که چه خوب در میون روزمرگی ها متصل می شن به بهترین جاهای این مرز و بوم  

یا حکیم

چند تا جمعه رفتیم با اقوام و خانواده بیرون شهر ...

خیلی خوش گذشت اما همیشه یه چیزی اذیت می کرد و اون هم این بود که عده ای  بین  طبیعت و فضای آزاد با چهار دیواری اختیاری هیچ تشخیصی و فرقی قائل نبودند.

یک عده همه جوره راحت هستند ، از سر و وضع و شوخی های جلف و سرو صدا گرفته تا همه جا رو پر آشغال کردن و صدای موسیقی شون رو برای همه مناطق اطراف تا شعاع ۸۰ متر پخش کردن .

کاش کمی مراعات دیگران رو هم بکینم ...

یه سری عکس هم هست که دفعه بعد می گذارم ببیند .