سلام

امروز عصر به همراه خانواده دسته جمعی رفتیم زیارت اهل قبور . پدر بزرگ و مادر بزرگ بنده تو قبرستان امام زاده طاهر (ع) کرج دفن شدند . شاید بعضی ها بدونن که این اما زاده الان تقیربا یه گورستان هنری شده . چند تن از شعرا و آهنگ سازان و خوانندگان و نویسندگان اینجا دفن هستند.

برای همین هم آدمهای عجیب و غریب اونجا زیاد پیدا می شه . حالا روایت این آدمها بماند برای بعد .

امروز بعد از زیارت شهدا و  اهل قبور رفتیم داخل امامزاده که مفصل زیارت کنیم که به جهت اسما خانوم سلب توفیق شد . اما ۲ نکته خیلی جالب توجهم رو جلب کرد .

اول اینکه وقتی به  رفتار عده ای که به شبستان اصلی و حرم امامزاده وارد می شدند توجه می کردم  نکات عجیبی برام داشت . آداب زیارت عده ای خیلی عجیب بود که خب انشا الله بی ادبی و بی حرمتی به صاحب اون مقام شریف نباشه ( هرچند که فکر می کنم اگر کسی با بستگان بنده اینطور احوالپرسی کنه - حتی بستگان دور - حسابی عصبانی می شم )

دوم اینکه عده ای با ورود به اماکن متبرکه - مثل همین امامزاده - و زیارت اونجا فکر می کنند که ادای تکلیف کردند و مثلا این ارتباط چند لحظه ای با امامزاده جای نماز و  روزه و خیلی چیزهای دیگه رو می گیره . با این دسته از آدمها به صورت تجربی برخورد داشتم . امیدوارم که دینداری ما معمولی  و از سر تکلیف نشه .

انشا الله ...

بسم الله

متاسفانه حدود یکسالی می شه که کمتر کتاب می خونم . دلایل زیادی داره که عمده اش بهانه است و توجیه . این روزها به لطف یک  زوج خوب ( + و + ) که گاهی مزاحمشون می شیم ، یک کتاب جدید رو شروع کردم . اون هم درست تو حوزه ای که علاقه زیادی دارم . همیشه آثار تاریخی از هر نوعش رو دوست دارم . تاریخ معاصر کشور یا جهان فرقی نمی کنه . هر چی باشه فقط بوی تاریخ بده . یادمه حدود اول دبیرستان بودم که تاریخ تمدن ویل دورانت رو  با اون متن سنگین رو خوندم . خیلی چیزهاشو نمی فهمیدم . اما ولع علاقه به تاریخ باعث می شد ادامه بدم . این رو گفتم تا موضوع مهمی رو بگم .

ما مربوط به نسلی هستیم که هر بلایی سرمون اوردن . منظورم تو حوزه آموزشه . بنده جزو ۱۰ دبیرستان اولی بودم که نظام اون موقع جدید آموزشی تو دولت آقای هاشمی نصیبمون شد . یاد آوری خاطرات اون روزها جدی خیلی اذیتم می کنه و البته بد بیاری و شکستن پام نزدیک کنکور هم جای خودش . شاید حالا می فهمم که اگر مسئولین اون روزها  اونقدر که اون روزها به الگو برداری از نظامهای آموزشی ژاپنی و فرانسوی علاقه نشون می دادند به مشاوره توجه می کردند ما نسل داغون نبودیم .  مثلا بنده با علاقه فوق العاده ای که به حوزه علوم انسا نی داشتم به جهت نبود راهنمای خوب و تنها به جهت تبعیت از موج ایجاد شده در جامعه به سمت رشته های فنی رفتم و حالا بعد از سالها می بینم که شاید اگر به سمت دیگه ای رفته بودم اتفاق دیگه ای افتاده بود .

اما از دست این موج ...

کلا موج چیز خوبی نیست . آدم رو یاد پوپولیست بودن و این حرفها می اندازه .

و اما بعدتر ...

 ۱- البته اینها همه برنامه های ماست و تدبیر حضرت حق قطعا برای ما بهترینه . انشا الله همه اونهایی که این روزها انتخاب رشته کرده اند بتونند هم به رشته مورد علاقه شون برسند و هم قدمهای بزرگی برای این مرز و بوم بردارند .

انشا الله

۲- البته همه رفتارهایی که ما در زنگی انجام می دیم به طور قطع به خودمون مربوطه و نه به هیچ کس دیگه . این  خاطره کوتاه  یه یک  مشکل عمومی در اون زمان مربوط می شه و نه به  یک مشکل شخصی .

    از وقتی که توفیق پدر و مادر شدن اسماء خانوم نصیب ما شده سعی می کنیم به خیلی از مسائل تربیتی بیشتر توجه کنیم و تازه فهمیدیم که چقدر تربیت سنتی راحت بوده . جدی قدیمیها بدون هجوم وحشتناک رسانه ها چقدر راحت تر می تونستند فرزندانشون رو تربیت بکنند و حالا مائیم و این جنگ نابرابر ...

    مثلا وقتی از اینترنت شروع می کنید که دیگه اصلا بهتره شروع نکنید . چون اکثریت سایتهای فارسی تنها برگردان سایتهای انگلیسی هستند . بدون توجه به آداب و رسوم و اعتقادات کشورمان و قسمت زیادی از اون هم برای طبقات خاصی از جامعه هست . 

 بعد کافیه تا کمی به دنبال کتابهای تربیتی تو کتابخونه ها برید تا ببنید که اکثریت کتابهای تربیتی که در کتابخونه ها موجوده ، خارجی هستند و متاسفانه خیلی از اونها با توجه به خصوصیات مذهبی و ملی ما ترجمه نشدن . مثلا تو یه کتابخونه یه کتابی دیدم که در مورد دستشویی کردن یه سگ و نکات بهداشتی اون به بچه ها چیز یاد داده بود .

در مورد تلویزیون هم بهتره خدائیش فکر کنید  ببنید حاضرید تربیت فرزندتون رو دست این خاله ها و عمو های عجیب و غریب بسپارید ؟!

حالا تو این چامعه عجیب و غریب امروزی و این سطح معلومات کم تربیتی ما ( حداقل بنده خودم رو عرض می کنم ) و از همه مهمتر عدم استمرار نکات تربیتی بر روی خودمون و عدم امتداد کارهای تربیتی بر روی نفس خودمون چطور می شه فرزندی تربیت کرد که هم شاخصه های یه فرزند مسلمان ومومن و انقلابی  و ولایتمدار رو داشته باشه ؟

یادمه خیلی سال پیش که بنده حدود دبیرستان بودم و پدر بنده  گاهی از آقای دکتر بلخاری که برای سخنرانی هایی در خصوص تربیت  دعوت می کردند و ایشون هم بعد از جلسات گاهی به منزل ما می یومدند . خوب یادمه که اون زمان تو یکی از اون شبها که منزل ما بودند از ایشون پرسیدم که چطور می شه بچه خوب تربیت کرد و ایشون نکته خیلی مهمی رو گفتند که هنوز هم آویزه گوشم است . گفتند که اگر می خوای پدر خوبی باشی باید از الان جوون خوبی باشی تا بتونی فرزندت رو خوب تربیت کنی . بعدتر ها این رو از خیلی از علما و اساتید هم شنیدم حتی با توجه دادن به آیات و روایت پیرامون همین موضوع .

به هر حال فکر می کنم اگر می خواهیم فرزندان خوبی داشته باشیم باید خودمان خوب باشیم تا اثر وضعی این خوب بودن به معنی کامل و واقعی کلمه در همه ابعاد شخصیت فرزندمان هم موثر باشد .

امیدوارم دوستان تو این زمینه اگر تجربه ای دارند کمک کنند و مخصوصا اگر کتابهای خوبی رو سراغ دارند معرفی کنند .

........................

و اما بعد ... خواندن (+) این مطلب توصیه می شود .

سلام

روزهای سختی است . سخت نه از آن جهت که آینده را تاریک می بینیم . بلکه از آن جهت که عیار خیلی ها این روزها معلوم می شود و  آنوقت است که می بینی آن چه را که نباید .

این روزها خیلی خسته ام و دل مرده ...

دانشگاه پیام نور هم در اقدامی حماسی آغاز امتحانات خود را از ۱۶ خرداد قرار داد و تقریبا ما تو رقابتهای انتخاباتی تنها کاری که نمی تونستیم انجام بدهیم  درس خوندن بود . بعد هم حوزه های امتحانی ما در شلوغ ترین نقاط تهرانه و رفتن به جلسه امتحان با این سرو وضع ظاهری  که ما داریم حتما حکم جهاد رو داره . حالا تو هی به خلق الله چپ چپ نگاهت می کنن حالی که به خدا اومدم امتحان بدن .

همین الان غریو  الله اکبر ملت همیشه در صحنه اومد . قراره فردا جنبش سبز چراغهای ماشینهاشون رو به نشانه اعتراض روشن بگذارند .

خداوند همه ما عاقبت به خیر کند .

امشب صحبتهای اخوی آقای لاریجانی تو برنامه ایران ۸۸ با برادرمون وحید یامین پور  هم جالب بود . تقریبا با صحبتهای آقای علی لاریجانی  در شب قبل از زمین تا آسمون فرق داشت و فکر کنم صریحترین موضع رو نسبت به همه سیاست مداران نسبت به انخابات گرفتند .

طرح موضوعاتی مثل شال سبز و ارتباط اون با قرآن سر نیزه کردن ، طرح موضوع ولایت مداری افراد و التزام اونها به خیمه حکومت شیعی (ولایت فقیه ) و یا طرح موضوعاتی مثل بنی صدر و منفاقین و ارتباطش با الان و از همه مهمتر قبول انقلاب مخملی بر خلاف برادر . باعث شد مطلب نیمه کاره خودم در مورد انقلاب مخملی رو حتما تکمیل کنم .

به نظرم جالب بود هرچند که گاهی تند بود .

کاش رسانه ملی رویه گفتگو در پیش می گرفت و از دو طرف دعوت کنه . فکر می کنم اینطوری خیلی بهتره . چون اونها مستنداتی ندارند که دارند هیاهو می کنند  و این تازه به نفع انقلابه .

این روزها تمام امیدم به همان دعای آخر خطبه های عزیز دلمان است . چقدر آراممان کردی و چقدر اشک ریختیم .

رهبرم ! جان ناقابل ما به فدایت .

یا علی

سلام

خب ایام انتخابات به سر رسید . چند وقتی که می خواستم در خصوص انتخابات چیزی بنویسم که فرصت نمی شد . حالا فرصتی دست داد تا چند نکته کوتاه بنویسم .

    حوزه ای که امسال ما رفته بودیم ( ما منظور بنده و همسر گرامی است ) تو یه منطقه نسبتا محروم بود و مردم هم انصافا از ساعت ۷ صبح صف کشیده بودند برای رای دادن . فکر می کنم جالبترین اتفاق همون اول صبح اتفاق افتاد . درب رو که باز کردیم ملت صلوات فرستادند و اومدن داخل . جلوتر از همه یه پیرزن و پیرمرد بودند که با سرعت و عصا زنان می یومدن داخل . پیرمرد رفت به سمت صندوق آقایون و پیرزن هم رفت به سمت صندوق خانومها . داشتم تو رفتارشون ریز می شدم ببنیم چه کار می کنند . متوجه شدم که یه جورایی مسابقه دارند که زودتر رای بدن و جالب این بود که هر دو بی سواد بودند و هیچ کس رو هم نیورده بودند . بعد کاشف به عمل اومد که هر دو نفر از معتمدین محل هستند و خب همه مسجد اونها را می شناختن . اما به جهت اینکه کسی نمی تونست برای اونها رای بنویسه بنده دائم می رفتم و می گفتم مادر یه نفر رو از بیرون بیارین براتون بنویسند و همینطور به اون پیرمرد هم همین رو می گفتم . اما اینها می ترسیدن هر کدوم از مسجد بره بیرون اون یکی اول رای رو بده و برای همین بیرون  نمی رفتن . هیچ آدم آشنایی هم داخل نمی یومد و اینها هم انگار به غریبه ها اصلا اعتماد نداشتند . دیدم خسته شدن ، رفتم جلو و گفتم بفرمائید رو این صندلی ها بشینید تا خسته نشید . هر دو با فاصله و با اخم به هم نشستن . پیرمرد که آذری زبان و شیرین بود بنده رو کشید کنار و شروع کرد به لابی کردن که پدر جان از قیافت که معلومه می خوای به احمدی پور رای بدی بیا رای من رو هم بنویس. من هم که خنده ام گرفته بود ، خودم رو به زور نگه داشته بودم بهش گفتم پدر جان ما احمدی پور نداریم . احمدی نژاد داریم . بنده هم شرعا نمی تونم برای شما رای بنویسم . کلی تیکه بارمون کرد و بیخیال شد . این دفعه نوبت پیرزن بود . شروع کرد به تعریف از بسیجی ها و خسته نباشید و این که شما آمریکا رو داغون کردین و شما دیگه کی هستین .آمریکا عمرا بتونه بیاد ایران . ما تا جوننهای بسیجی داریم هیچ کاری نمی تونن بکنن . این دفعه بیشترخندم گرفت . این مادر پیرمون روشش خیلی زنانه و جالب بود . بنده هم رفتم جلو و گفتم مادر با همه اینها بنده نمی تونم برای شما رای بنویسم . شما یه لحظه برید بیرون مسجد و یه معتمد بیارین یا همینجا بنشینید و کسی که آشناست بدین براتون رای بنویسن . این دفعه هم همراه با کمی غرولند و ناراحتی گذشت .

شاید باور نکنید اونها تا حدود ۹.۳۰ تو حوزه بودن و حتی با وجود کلی آشنا قبول نمی کردن که بدن رای رو کسی بنویسه تا آخر با پا درمیونی مسجدی ها و اومدن نوه طرف رایها نوشته شد و سعی شد در یک لحظه به صندوق انداخته بشه تا حقی در اولیت رای دادن زودتر به احمدی پور ضایع نشه .

نکته جالب دیگه این بود که نماینده فرمانداری طرفدار موسوی بود و نمی دونم چرا فکر می کرد بنده حتما سخنگوی آقای احمدی نژادم ( لازمه عرض کنم بنده تنها بعد از پایان رای گیری مواضع خودم رو صریح اعلام کردم . هرچند قیافه ما زیادی احمدی می زد ) دائم از تورم و لمس اون توسط مردم می گفت . بنده هم فقط لبخند می زدم . تو همین حین اتفاق جالبی افتاد . یه مادر با دو عدد دختر وارد حوزه شدن . دخترها هنوز تو سن رای دادن نبودن . شاید حدودا ۱۶ ساله بودن و دست بندهای سبز تابلویی  داشتند . رفتم جلو و مودبانه متذکر شدم که برای اینکه حقی از کاندیدای ضایع نشه ، حداقل تو شعبه دستبندها رو باز کنید . بازم این قیافه تابلو ما کار دستمون داد و یکی از خواهر ها گفت من که می دونم آخرش هم همین شماها احمدی نژاد رو رئیس جمهور می کنید . چیزی نگفتم . اما گویا این دو تا دختر بدشون نمی یومد کمی با ما کل کل کنند . موقع انداختم رای مادرشون تو صندوق نزدیک اومدن و به من گفتن خدائیش اگر تقلب نشه میر حسین رای میاره . لبخند زدم و گفتم ما مراقبیم انشا الله تقلب نمی شه . که یه دفعه در کمال پر روئی گفت چون شما مواظبین می ترسم تقلب بشه . جالب اینجا بود که مادرشون به احمدی نژاد رای داد .

وقتی رفتن به همون دوستمون که نماینده فرماندار بود عرض کردم می دونی گرونی مهم نیست . این مردم پای خیلی چیزها ایستادن باز هم هستند اما اینکه یه نسل رو بی اعتماد کنیم به انقلاب خیلی مسئولیت داره . بعد گفتم : کی به این نوجونها گفته اگر موسوی رای  نیاره تقلب می شه ؟؟!!

از اون روز حالا دقیقا یک هفته می گذره و دارم اون چیزی که اون روز اون نوجوونها می گفت رو از زبون خیلی ها می شنوم . خیلی ها که خودش رو تنها نماینده قانون ، اخلاق ، ایمان ، تقوی ، ناموس پرستی و خیلی چیزهای دیگه می دونن . پس این پروسه ای بود با یه عقبه عمیق . پروسه ناجوانمردانه یا ما رای  می یاریم یا تقلب شده ...

و اما بعد

۱ - دوستان یادمون باشه حالا که دکتر رای اورده در وهله اول حفظ آرامش و عدم ایحاد تنش به فرموده رهبرمون در اولیته .

۲ - یادمون باشه هنوز خیلی راه مونده . توکل و و دعا در ادامه مسیر فراموش نشه و خدائی نکرده غرور ما رو احاطه نکنه .

۳ - و اما همه آنهایی که این روزها از آن درشتها تا آن ریز ها - که همه راانصافا ریز می بینیم - یادشان باشد که آن نامه نگاری ها و بعدتر بی توجهی به فرمایشات رهبر عزیزمان را به همین راحتی گذشت نمی کنیم .

سلام

از آخرین پست بنده تو این وبلاگ خیلی می گذره . تو این مدت  خیلی چیزها بود که می خواستم بنویسم و نشد . امسال تقریبا از ۲۰ اسفند ماه تا ۲۵ فروردین تو مسافرت بودیم و جدا خیلی خسته شدیم . شهرهای زیادی رو دیدیم و خیلی جاها رو ندیدیم .( منظورم خیلی جاها که دوست داشتیم بریم ولی به جهت شلوغی برنامه نشد ) البته تو این حین خیلی از دوستان حوزه اینترنت رو دیدیم که انشا الله به مرور عرض می کنم .

 ۲۰ اسفند سفر رو با این دوست - برادر - شروع کردیم . هرچند که مدتها است این برادر ما نمی نویسند ، اما خب یکی از بهترین برکات دنیای مجازی برای حقیر آشنایی با همین دوستمون بوده . سفر به جنوب رو تنها بودم و نمی شد که اسما خانوم رو ببریم . برای هیمن هم مادر اسما مثل همه مادرها ، از خود گذشتگی کردند و موندن . تو منطقه خیلی ها رو دیدیم .  اونهایی که یادم مونده این عزیزان بودن که تو دوکوهه و شب آخری که برمی گشتیم دیدمشون . (این دوست خیلی قدیمی  و این دوست پر انرژی و گاهی پر دردسر و جوان  ) . منطقه امسال خیلی شلوغ بود . تو این چند سالی که میریم تا بلکه چیزی مشاهده کنیم  و هنوز هیچی مشاهده نکردیم و فقط دیدیم و اومدیم و بعد چند روز هم که انگار هیچی ندیدیم ، هیچوقت منطقه رو اینقدر شلوغ ندیده بودم .

 مناطق جنگی یا همون سرزمینهای نور  پتانسیل بالایی دارند  که متاسفانه کمتر توجه می شه . امسال هم چند نکته ای که از همون سالهای اول به نظر ماهایی - که زیاد تردد می کنیم اونجا - باز هم ناقص بود . هرچند زحمات زیادی کشیده شده ، اما هنوز خیلی کارها هست ، که باید انجام بشه .

اولین موضوع که فکر می کنم خیلی مهمه اینه که کاروانهای راهیان نور رو ـ البته از نوع دانشجوئیش - حتی الامکان مختلط  نبرند . انصافا حتی تو بهترین کاروانها همیشه اتفاقاتی می یوفته که قاعدتا بار معنوی سفر رو کم می کنه . و این به نظرم به نوع دانشگاه و میزان تقوی دانشجو هم ربطی نداره ـ لازم یاد آوری کنم که حضرت آقا هم اصرار و توصیه دارند که مختلط برده نشه - قاعدتا کاروانهای مختلط بار معنوی واقعی شون  - دقت کنید واقعی - کمتری دارند  .

دومین موضوع اینه که قرار نیست همه و به هر قیمتی یه عده رو جمع کنند و ببرند مناطق جنگی . به هر حال یه سری آشنایی های اولیه با مناطق جنگی نیازه و فکر می کنم می تونند تو یکی - دو سال با کمک کسانی که رفتند این کار بکنند تا نکات مهم اردوی جنوب رو یاد بگیرند یا حداقل می تونند مشاوره بگیرند .

سومین موضوع که فکر می کنم خیلی مهمه و خیلی مفصله بر می گرده به شرایط فیزیکی خود منطقه . اینکه ما هر سال بیایم و مناطق جنگی رو از اون حالت جنگی تغییر بدیم و اونجا را تنها به ماکت بزرگی تبدیل کنیم که صداهای دالبی آقا سید مرتضی رو هم خوب می تونه پخش کنه کار مهمی نیست . به نظر حقیر فراهم کردن امکانات بهداشتی اولیه در مناطق و امکانات رفاهی مختصر برای زائرین خیلی مهمتره . قرار دادن راویانی که انصافا حداقل در مناطق حضور داشته بودند ( این فعل یعنی چی ؟؟!!) و یا حداقل دارای اطالاعات تکمیلی مفید باشند هم خیلی خوبه . در مورد راویان یک نکته خیلی مهمه و اون هم اینه که نمی دونم چرا اکثر راویان رو جو می گیره و فکر می کنند جزو سلسله جلیله روحانیت هستند و حتما باید آخر روایتشون  رو با روضه تموم کنند و خوب گاهی صدای خش دار و روضه غلط و فضای نا مناسب و خیلی چیزهای دیگه آشی درست می کنه که کاش درست نشه .

خیلی چیزهای دیگه است که بماند ...

و اما بعد ...

این روزها دیگه همه جا حرف انتخاباته . انشا الله که خیر باشه و بی تقوایی نشه .

و جالبتر اینکه این آقا بچه محل ماست . گاهی که می ریم مسجد نزدیک خونه نه مسجدی که خودمون از بچگی میریم اونجا میبینمش. روحیه خوبی داره یعنی جسارت خوبی داره . گاهی بین دو نماز بلند می شه و یک دفعه مثلا می گه مردم گناه نکنید که خداوند گناه کاران را دوست ندارد و بعد یه آیه قرآن هم می خونه .

   الحمد الله از مشهد برگشتیم . سفر به یادماندنی بود . چون علاوه بر پدر و برادر ، توفیق همسفر بودن با پدربزرگ و مادربزرگ و یکی از عموها و یکی از عمه ها هم بود .حالا این بار برعکس دفعه قبل تو تهیه بلیط زودتر عمل شده بود و مشکلی نبود .هرچند بلیط برگشت به اشتباه از نوع خاصی از قطارها تهیه شده بود که دارای صندلی های اتوبوسی هستند و خب اون هم در نوع خودش خاطره ای بود .

    غیر زیارت که انشا الله همیشه برای اون اهلیت و معرفت بیشتر کسب بشه ، جالبترین لحظه تو سفر دیدن جناب ارمینه  بود و از اون بهتر اینکه اخوی ما که دوربین عکاسی خودش رو اورده بود داخل صحن بدون اینکه حتی بنده هم بدونم سر رسید یه عکس با همین دوست عزیز گرفتیم .

   حالا این عکس خیلی قیمتیه . دلیلشه باشه بعد انتخابات ؟؟!!

اما خب همیشه دلتنگی حرم اما رضا (علیه السلام ) هست . فرق نمی کنه که چقدر گذشته باشه از آخرین زیارت . انشا الله به زودی قسمت بشه و مجدد توفیق زیارت پیدا کنیم . خیلی حرفها بود که بماند .

دلتنگتیم یا حضرت رضا (علیه السلام )

و این بار ما سه نفریم برای کوبیدن مشت محکم در دهان استکبار جهانی ...

همه می آئیم . همه ...

خبر  مهم دیگه اینکه پایگاه رسمی اسما خانوم هم راه اندازی شد.

قصه های اسما کوچولو

باز هم روضه ها رو می شنویم اما این بار فرق می کند .

این بار دیگر همه آن چیز را که می شنیدیم ، می بینیم .

حالا روایت آن گلو و گریه و تیر دیگر اینجا جانسوز شده ...

    حالا مائیم و روایت گلویی که می بینیم . اما فرقها هست . این گلو تشنگی ۳ روزه را نکشیده . این  شش ماهه شرمندگی پدر را ندیده . این شش ماهه بی تابی مادر را ندیده و این شش ماهه خجالت عمویش از بی آبی را ندیده است  .

 خدا کند درست آن هنگام که محرم شد ، شما شش ماهه نداشته باشید .

نه خدا کند که داشته باشید که آنگاه هر روزتان پراست از روضه و چه چیز بهتر از این که هر آن برایمان روضه ارباب مجسم شود .

خدایا بپذیر ...

سلام .

ایام عید مبارک

امروز تو بازدید های عید قربان خاطره جالبی  یکی از عموها  تعریف کردند ، که گفتم ، تعریف کردنش جهت ادخال السرور برای دوستانی که اینجا می یان  ، خالی از لطف نیست .

ایشون می گفتن زمان صدام رفته بودند برای زیارت عتبات . گویا موقعی که که تو فرودگاه بودند همه دیوارهای فرودگاه رو از عکسهای صدام پر کرده بودند که مشغول عبادت و راز و نیاز بوده و  یا حالتهایی که  لبخندهای مصنوعی می زده  .

بعد گویا همینطور که داشتند به عکسها نگاه می کردند ، یکی ار همسفرشاشون که گویا  پیرزنی با کهولت سنی زیادی بوده و بنده خدا داشته به عکسها با تعجب نگاه می کرده می پرسه پسرم این عکسها ، عکس کیه ؟؟

عمو هم حالت معنوی مسخره عکسها و رفتار متغیر صدام - برخلاف عکسها -  با مردم عراق و ایران رو دیده بودند  با  کمی مزاح می گویند : (( این عکسهای برادر صدامه ... ))

پیرزن کمی تامل می کنه می گه : مگه ذلیل مرده برادر هم داشته ؟؟

.............................

انشا الله همه دوستان توفیق داشته باشند که تو این ایام مسافر و زائر سرزمین وحی باشند .

انشا الله

با سلام

چند وقتیه که به حمد الله خداوند زندگی ما رو با ورود هدیه ای آسمانی  زیباتر کرده و فضای زندگی ما رو رنگ و بوی خاصی داده . زندگی در کنار موجودی که از ملکوت اومده خیلی جالبه و با کمی دقت می شه فهمید که نوزادان خیلي عرشی هستند و این ماها ( پدرها و مادر ها ) هستیم که باید در راه  قرار دادن فطرتهای  اونها  در مسیر صحیح دقیق باشیم .

انشا الله توفیق عامل بودن رو داشته باشیم .

و حالا چند روزيه كه به محبت بین مادر و فرزند فکر می کردم و اینکه چقدر این محبت زیاده و از طرفي ياد نكته مهم ديگري  افتادم  .

بقیه اش شرحی نیاز نداره ...

    چند روزی می شه که از زیارت حضرت ثامن الحجج برگشتیم . خدا رو شکر حضرت رضا (ع) باز هم لایق دونستند و ما رو اذن دادند . مخصوصا اسما خانوم که بار اولش بود و انشا الله خداوند در زندگانیشون هم زیارت  مکرر بارگاه و هم کسب معرفت حداقل قدری از مقام اونها رو به ایشون عطا کنه . شما هم دعا کنید .

    سفر خیلی خوبی بود و خیلی ها رو زیارت کردیم . چون ایام شهادت امام جعفر صادق (ع) بود و ما توفیق زیارت خیلی ها رو داشتیم . طوری که تقربا گاهی بدقول می شدیم و به جهت شلوغی حرم و خیابانهای منتهی به اون کمی دیر به سرقرارمون می رسیدیم و یا اصلا نمی رسیدیم .

    اما از یک نگاه - غیر از لحظات زیارت که بهترین لحظات سفر بود - خاطره انگیزترین لحظات  آغاز سفر و رفتن به سمت حرم رضوی بود . خوب ایام زیارتی و به قول خود مشهدی زواری بود و قاعدتا بلیط کم بوده ، برای همین هم اون دوستی که زحمت بلیط ها رو کشیده بوده تونسته بوده در نهایت بلیط درجه ۲ عادی  بگیرند . بلیط یه کوپه رو داشتیم و ما جمعا چهار نفر بودیم و دو تا فسقلی . یعنی اسما خانوم و هانیه خانوم که کمی بزرگتر بودند هم با ما بودند .

    تو مسیر رفت تا شاهرود مسئله خاصی نبود . جز همون کمی نامرتبی قطار و کوپه ها و کمی کثیفی قطار که متاسفانه برای این نوع قطارها به نظر کمی عادی می یاد . از شاهرود به بعد با منظره عجیبی روبرو می شدیم . تقریبا تو تمام ایستگاه ها حدود ۵ الی ۱۰ نفر پیاده می شدند و در حدود ۵۰ الی ۱۰۰ نفری سوار می شدند . در کوپه ما بسته بود و متوجه نمیشدیم که بیرون چه خبره . فقط از پنجره بیرون رو می دیدیم که جمعیت زیادی که تو ایستگاهها هستند هرجوری هست ، سوار می شوند .

    تا اینکه همسفرها نیت چای کردند و خدا قبول کنه ما جهت عزیمت به رستوران برای پر کردن فلاکس راه افتادیم که منظره عجیبی رو دیدیم . همین که پرده رو کنار زدم و  درب کوپه رو باز کردم  ، دیدم تمام سالن قطار پر از آدمهایی که با زحمت نشسته بودند توی همون راهرو و تازه چون اینها از یک روستا به روستای دیگه می رفتند همشون گونی ها و ساکهای بزرگی همراهشون بود که پر بود از مایحتاجشون یا سوغاتی ها و هدایشون .

    تا اومدم درب رو ببندم دیدم یه پیرزنی دست انداخت و نگذاشت در رو ببندم .بعد هم  قسم داد که تو رو امام رضا بگذار بیام تو . ثواب داره و از این حرفها ...

     مونده بودم چه کار کنم. گفتم بیا تو مادر جان بفرمائید . اومد نشست . با خودش دو تا گونی بزرگ هم اورد داخل . طوری که باید از روی گونی های می پریدی و می رفتی تا چای بیاری ، برای همین هم از خیرش گذشتیم . پیرزن اومد داخل و شروع کرد به دعا کردن . بعد از اینکه دعاهاش تموم شد . گفت چند تا ایستگاه جلوتر پیاده می شه  و خیلی مزاحم ما نیست . ما هم برای اینکه پیرزن شرمنده نباشه و حرفی زده باشیم گفتیم خوب مادر اهل کجایی . چی می کارید تو روستاتون که دیگه نطق این پیرزن درد کشیده شروع شد .

    جالب اینجا بود که به علت لهجه ای  که داشت تقریبا بیشترکلامش برای بقیه همسفرها نامعلوم بود . اما خب بنده کاملا متوجه می شم . شروع کردم با پیرزن صحبت کردن . اونقدر درد داشت و مشکل داشت که گفتنش اینجا خیلی وقت می بره . یه پیرزن از یه روستایی که تمام فرزنداش رفته بودند شهر و یه دخترش به جهت بچه دار نشدن طلاق گرفته و پیشش زندگی می کنه و شوهرش هم مریضه و خونه نشین . کشاورزی ندارند و فقط دو یا سه تا بز و یه گاو دارند . کمی با پیرزن صحبت کردیم و سعی کردیم کمی آرومش کنیم .

وقتی رفت ، به خیر و برکت این سفر و بلیط درجه ۲ فکر می کردم . خیلی خوب بود چون کمی ما رو با آدمهایی مواجه کرد که همیشه در اطرافمون هستند و نسبت به اونها بی توجهیم و چقدر در اسلام به تذکر سفارش شده . از این جهت که عادت نکنیم به صفات سخیف دنیوی خودمون .

و خدا کند فراموش نکنیم که قرار بود و هست و خواهد بود که این انقلاب ، انقلاب پابرهنگان باشد و نه ...

یا ودود

     یکی از مسائلی که همیشه اذیتمون می کرده سوار شدن به تاکسی بوده . خب حتما همه کسانی که می خوان کمی رعایت کنند به این موضوع برخورد کرده اند . گاهی وقتی سوار ماشینهای شخصی یا تاکسی می شید درست مثل اینه که وارد یه مجلس بزم شدید . اهنگ های شاد اونم از نوع زیادی شاد و خب  حالا بیا و درستش کن .

    از طرفی بعضی وقتها ،  وقتی سوار ماشین مورد نظر می شیم یه دفعه راننده در کمال نابوری ضبط رو خاموش می کنه . خب شما چی فکر می کنید ؟ پیش خودتون می گید خدایا شکرت که کمی جنگ اعصاب با خودمون و راننده و حتی گاهی سایرین مسافرین نداریم . اما لحظاتی بعد لبخند مرموز راننده رو می بینید که گویا داشته دنبال آهنگ مورد نظر که مناسب حال شما باشه می گشته و بعد ...

بگذریم . تو این جور مواقع ادامه داستان اصلا جالب نیست .

 البته به طور کلی  در مواجهه با این مسئله برخوردهای مختلفی می شه داشت  ، که دسته بندی رفتارهای اجتماعی تو حوصله این مطلب نیست . 

     مواجهه ما با راننده ها و ضبطهاشون معمولا  بعد از ازدواج کمی پیچیده تر  میشه . نیاز به دیپلماسی خاص داره که پیروز بیرون  گاهی چندان هم ساده نیست . برخوردها معمولا  گاهی با لبخند  ، گاهی به بهانه صحبت کردن با موبایل ،  حتی گاهی با مباحث استدلالی فقهی و علمی و البته خیلی کم هم با استفاده از قوه قهریه  اتفاق می یوفته .

اما خب از وقتی اسما خانوم به دنیا  اومدن خداوند دربهای رحمت و برکاتش رو همه جوره بر روی ما باز کرده . باب جدیدی هم باز شده . . .

خب وقتی وارد ماشین می شیم واسما خانوم بغل ماست . دو حالت داره یا بچه خوابیده و یا می خواد بخوابه . دیگه بحثی نیست . دیگه قرار نیست حرف خاصی باشه . فقط یه جمله :

آقا ببخشید بچه خوابیده . می شه . . . ؟؟

حالا دوست دارم اون راننده لبخند به لب رو ببنیم .

**************************

پ . ن : البته ظریفی می گفت در نیت شما شبهه است و کمی بوی تفکر ماکویالیستی می ده ، دوستان اگر از لحاظ فقهی هم راهنمایی کنند ممنون می شیم .

چند روز قبل به مناسبتی با یکی از مهاجرین کشور افغانستان هم مسیر شدیم و به همین جهت کمی با هم صحبت شدیم .

ازش پرسیدم اهل کجائی و گفت اهل مزار شریف .

خب با سابقه ذهنی که داشتم می دونستم اهالی مزار شریف اکثرا شیعه هستند ، اما خب کمی احتیاط کردم و یه جورایی فهمیدم که این رفیق ما اهل سنت هستند . بعد سریع رفتم سراغ همون مزار شریف و اینکه شنیدم خیلی جای جالبیه .

 دیدم ساکت شد و کمی مکث کرد . احساس کردم که احساساتش جریحه دار شد . بعد گفت موقعی که می خواستم بیام ایران خیلی نگران بودم . رفتم حرم شاه مردان . نشستم و کلی گریه کردم و حاجتم رو گفتم .

حالا هم اینجا هستم . حاجتش رو نگفت ، اما گفت حالا باید برگرده و نذرش رو ادا کنه .اینجا  +  و اینجا +  می تونید مزار شریف رو ببنید .

خب بهتره باز هم هیچی نگیم .

توضیح :

گویا اهالی مزار شریف معتقدند که اونجا حرم حضرت امیر المونین علی (ع) است  و پیکر مطهر ایشون اونجا قرار داره .

****************************

اعیاد شعبانیه رو تبریک عرض می کنم . این عکس رو هم برای لبخند زدن تو این ایام می گذارم . این هم مثل اون قبلی ها با موبایله .

یا علی .

 یا ستار العیوب

دیروز برای خرید توی مغازه رفته بودم ، متاسفانه چیزی رو تو اون مغازه دیدم که تا چندین ساعت حالم رو به هم ریخت .

 لابد فکر می کنید یکی اومده بود و پول نداشت ؟؟؟

یا فکر میکنید که فروشنده برخورد بدی با یه خریدار داشت .

خب نه ، همه اینها ممکنه خیلی بد باشه اما چیزی که می دیدم اصلا برام باور نکردنی بود ، یه خانواده ۳ نفره اومده بودند که خرید کنند . پدر و مادر و یه دختر حدودا ۱۲ ساله .

پدر و مادر آدمهای معمولی به نظر می یومدن . یعنی می شد حدس زدن که پدر کارمند و مادر خانه داره . اما دختری که همراهشون بود پوشش بسیار بدی داشت . با اون سن نه تنها لباسی نپوشیده بود بلکه شما فکر می کردی اومده تو پلاژ خصوصی شون تو یه ویلا دور افتاده و دنج تو شمال و آیایش غلیظی که وحشت زده ات می کرد .

به قدری ناراحت شدم که چند بار رفتم به پدر و مادرشون چیزی بگم . بالاخره تصمیم رو گرفتم . رفتم جلو که بگم ، یهو دیدم فروشنده جوون مغازه که با توجه به ظاهرش اصلا تصورشو رو هم نمی کردم به مادراون دختر داشت می گفت :

فروشنده : خانوم فکر نمی کنید این لباس پوشیدن دخترتون و این آرایش شدید باعث باشه اون رو خیلی زودتر از حد معمول از دست بدین .

مادر : چطور مگه آقا ؟؟ خب سنی نداره که ... [ !!!! ]

فروشنده : خانوم این دختر شما الان یه زن کامله .  ببنید من خیلی آدم مقیدی نیستم و خودم خیلی هم جوونی کردم [ تعریفی از جوانی کردن ] اما دارم از لحاظ روانشناسی  می گم . دختری با این سن خیلی زود از شما دور می شه . زودتر از سنش وارد مسائلی می شه که باید با یه مدیریت خاصی بدونه و تازه اینجوری همیشه چشمهای گرگ صفتان دنبالشه .

[چند بار خواستم دخالت کنم ، اما دیدم اگر بنده با این ظاهرم بخوام چیزی بگم ممکنه نتیجه معکوس بده ]

مادر : چی بگم واالله ...

فروشنده : من خیلی آدم مذهبی نیستم اما فکر می کنم اگر این دختری که قراره فردا مادر بشه از الان اینطور باشه بعدا تو ۲۵ سالگی یا تو ۳۰ سالگی چی می خواد بشه و تازه نشلی که می خواد اون مادرشون باشه رو چه کار کنیم .

بهتره این روایت بدون حاشیه نگاری باشه .

................

این روزها خیلی دلم یاد آن سرزمینهای دور را می کند که خلی نزدیکند .

خیلی نزدیکند ... خیلی ... همین جا میان دلهایمان .

دلتگتم یا حضرت حسین (ع) ...

امروز داشتم عکسهای موبایل رو می ریختم رو سیستم که چند تا عکس جالب دیدم که همه اونها رو با گوشی خودم گرفتمشون .

نوروز ۸۷- منزل ابوی(سفره هفت سین )

این هم یه پلیس خوش سلیقه که پسرش رو هم عین خودش کرده

و پدرها همچنان مظلومند . دوستان محبت کنند و قیمت اون خودکار رو اگر نمی دونن از اولین لوازم التحریری بپرسند و اون وقت به مظلومیت پدران پی ببرند

یا کریم

هوا گرم بود و مرد کنار خیابان و در زیر آفتاب تند تیرماه می سوخت . ساعت ۳.۳۰ بعد از ظهر بود و خب قاعدتا ماشین خیلی کم بود . از دور یه تاکسی درب و داغون می یومد . با نا امیدی دستی تکان داد و مرد راننده کمی سرعت خودش رو آرومتر کرد . مرد مسیرش رو گفت و وقتی دید که مسیرش به تاکسی می خوره سوار شد .

وقتی داشت سوار می شد پیش خودش می گفت که وقتی بشینم حداقل کمی خنکتر می شم ، اما تازه وقتی نشست فهمید قدر عافیت رو ندوسته . اون داخل خیلی گرمتر  از بیرون بود . کمی که جاگیر شد صداهای عجیبی به گوشش می خورد . صداها گویا صداهای نفس نفس زدن راننده بود . مسافر رو کرد به راننده و گفت آقا یه مسیری رو دویدین ؟؟؟

راننده لبخندی زد و هیچی نگفت . مسافر دید که نفسهای راننده داشت تندتر می شد . کمی نگران شد . پیش خودش گفت که حتما مریضه . رو کرد به راننده و گفت آقا می خواین چیزی براتون بگیرم ؟ راننده باز هم فقط یه لبخند زد . خانومی دست تکون داد و راننده نگه داشت که سوار بشه . راننده سرش رو چرخونده بود و منتظر بود تا خانوم سوار بشه . مسافر تازه جای زخمها را روی گردن مرد دید . مسافر چشمهاش پر اشک شد . حدسی زده بود و داشت توماشین گریه می کرد .

یاد خاطره ای افتاده بود که عموش از مردانی گفته بود که گازهای خردل و شمیایی بلای عظیمی سر اونها اورده بود . از نفسهایی گفته بود که همون موقع بند اومده بودن و نفسهایی که سالها طول می کشید تا بند بیایند .

دستان راننده به روی سر مسافر کشیده می شد و لبخند میزد و مسافر مانده بود که چه بگوید ؟ از مردی تشکر کند که برای آرمانهایش رفته و حالا کمتر کسی آرمانهای آنها را فهمیده است و ...

بماند ...

لابد زیاد از این داستانها شنیده ایم ...

..............................

پینوشت ۱ :

خداوند بر طبق سنت جاریه خودش لطف دیگه ای رو شامل حال اهالی این کلبه کوچک کرد و نعمت دیگه ای رو به ما هدیه کرد . خدارو شاکریم و از همه دوستانی که به اشکال مختلف تبریک گفتن ممنون و سپاسگزاریم .

پینوشت ۲ :

نامهای کاربری  که ماقبلا  برای خودمون انتخاب کرده بودیم اسامی بود که دوست داشتیم  اگر خداوند بهمون فرزندی عطا کنه روی اونها بگذاریم و خب این اتفاق افتاد و حالا اسما خانوم عضو جدید این خونه است . برای همین هم اسامی  نویسنده های وبلاگ  از کمیل و اسما به اینهایی که الان هست تغییر کرد .

پینوشت ۳ :

و در آخر گویا همون سه ماهی که حافظ می فرمایند باید مراقب بود شروع شد صلاح بود دعائی کنید .

چگونه آنگونه بگوییم که باید و شما را شاید ...

بگذار اندکی فقط در دل یادی از شما کنیم که این خود شکرانه این وجود حقیر است بر آن برکت عظیم که اکنون در میان آشیانه کوچک ماست .

خدایا ممنون ...

 یا حی و یا قیوم

چند شب پیش برای نماز رفته بودم مسجد . موقع تشکیل صفها یه دختربچه خیلی کوچیک و شیرینی جلوم ایستاده بود . ما هم خواستیم به تاسی از رسول رحمت لبخندی بزنیم به این کودک شیرین !!!

لبخند زدن همان و داستان ما با این فسقلی شروع شدن همان ...

درست از لحظه ای که نماز شروع شد ، شیطنتهای این دختر خانوم کوچولو هم شروع شد . ما هم از اونجا که به طور معمول موقع نماز خوندن حواس جمع و ارتباط خوبی با حضرت حق نداریم بهونه پیدا کرده بودیم که کلا حواسمون رو بدیم به  این فسقلی . درست بعد از گفتن تبریک الاحرام یه لبخندی زد که با قبلی ها فرق می کرد. انگار بچه می دونست حالا ما مثلا حواسمون پیش خداست و مثلا خودمون رو در محضر حضرت حق احساس می کنیم . اول یه شکلات باز کرد و وسط نماز به ما تعارف کرد و بعد که دید ما نمی خوریم از پیرهن ما آویزون شده بود که عمو جون از اون کاکائوهایه که خیلی باحاله . بعد که دید ما خیلی حواسمون پیش خداست گفت : نخور خودم می خورم . و خوب این داستان در اپیزود دوم در نماز عشاء - با همه تمهیداتی که پدر و پدر بزرگ اون فسقلی به عهده گرفتن - باز هم ادامه داشت . و ...

اما خب این باعث شد که یاد چیزی بیفتم . یاد روزهای خوب کودکی و ذوق و علاقه ای که برای رفتن به مسجد داشتیم . برای یه هفته منتظر موندن تا نوبت مکبرشدنمون رو ببنیم و کلی ذوق کنیم برای اون صلواتی که برای سلامتیمون می فرستادن . برای اذان گفتن و یواش یواش با آدمهایی که بیشتر از دین می دونین صحبت کردن .

یادش بخیر ...

یاد بزرگ شدن در مساجد . یاد کمی آدم شدن و اهل شدن در مساجد و هیئات ...

یاد لحظه لحظه بودن در کنار نمازگزارانی که رفتند . یادش شهدایی که اون موقع ها کوچیک بودیم و اونها بزرگ بودند . بعدها فکر کردیم بزرگ شدیم و باز دیدیم که اونها هنوز خیلی  بزرگترند . یاد خیلی ها ...

و ممنون پدر و خانواده ای هستم و هستیم که ما را در کنار مساجد و هیئات بزرگ کردند و شور و شعور  اندک دینی خود را مدیون آنها هستم و هستیم .

حالا ما مانده ایم و وظیفه ای سخت در دوران هجوم رسانه ها ، دیتاها ، بلوتوثها و رایانه ها و پلی استیشنها ...

مباد که فراموش کنیم که مساجد سنگر است . یادت بخیر  امام عزیز ...

یا لطیف

    هفته قبل درست روز قبل از تعطیلات به جهت قطع مکرر و بدون اعلام قبلی برق توسط اداره مربوطش محافظ برق جعبه جادوی ما سوخت .

    نه اصلا نگران نشید ما اصلا ناراحت نشدیم. اون یه مقدار هزینه تعمیر هم فدای سر همتون . اما نکته مهم ، زندگی بدون جعبه جادویی بود . جداُ لذت بخش بود . ساعتها رو راحت و بدون دغدغه شروع شدن فلان برنامه و اون یکی بخش خبری گذروندن خیلی عالی بود . امیدوارم شما هم بهره مند بشید . البته نه اون قسمت سوختگی رو بلکه اون قسمت خانه خلوت و آروم و همراه با کلی صحبت و حرفهای مونده خوب .

    اما نکته اینجاست که چرا بعد از این همه سال ما باید همچنان تلویزیونی داشته باشیم که ۹۹ درصد مطالبش صرفا فقط وقت پرکنه ؟؟؟ البته بنده تو جای دیگه به قدر وظیفه در نقد برنامه های صدا و سیما نوشتم . ( خدا این وظیفه شناسی رو از ما نگیره )

دوستان اگر چرائیش رو می دونن خوشحالمون می کنن .

یا علی

یا حکیم

    مرد پیراهن مشکی به تن داشت و کنار پیاده رو ایستاده بود و منتظر بود تا فروشنده سرش خلوت تر بشه و خریدش رو انجام بده . درست روبروش ماشینهایی بودن که منتظر بودن چراغ  قرمز ، سبز بشه زودتر برند . همه منتظر بودند و این میون تنها کسی که خیلی آروم ایستاده بود و اصلا عجله ای نداشت دختربچه ای بود که وسط ماشینها ایستاده بود و گل می فروخت . چراغ سبز شد و دخترک کوچک دوان دوان به بیرون از خیابان دوید .  حالا باز دخترک منتظر بود تا چراغ زودتر قرمز شود . دوباره چراغ قرمز شد. دخترک لبخند زد و خیلی زود به میانه ماشینها رفت . این بار مستقیم به کنار ماشین بزرگ گل زده ای رفت که زن و مردی در آن با چهره ای عجیب نشسته بودند . چهره ایی  که گویی بر روی آنها ماسکی خورده بود . شیشه ماشین بالا بود و لابد صدای ضبط هم زیاد . بنابراین کسی  از اهالی ماشین دستان دخترک کوچک را ندید و گلهای دخترک کوچک بدون خریدار موند . چراغ سبز شد . ماشینها رفتند . اما اینبار دخترک همان وسط مانده بود و تکان نمی خورد . به ماشین بزرگ گل زده خیره شده بود . ماشین دور می شد و او همچنان به آن خودرو چشم دوخته بود و صدای بوقهای ماشینهایی که از کنارش رد می شدند را نمی شنید .

دستی بر روی شانه مرد خورد . نگاه کرد و لبخند معنی دار فروشنده را دید و لحن صدایش را که حواست کجاست ؟ مرد زود خریدش را انجام داد و رفت . تازه یادش افاده بود که فاطمیه است و باید زودتر برسد به جلسه روضه . . .

حالا دخترک در فکر آن ماشین گل زده بود و مرد در فکر اینکه حالا که فاطمیه است پس چرا ؟؟؟ ! ! !

یادش بخیر ...

    خیلی کوچک بودم اما خوب یادم هست که مردم به خیابانها ریختند و شادمانی می کردند . یادم هست که شیرینی می دادند و خوش بودند ...

بگذریم . کاش حماسه ها همیشه برای ما جاودان باشند و ماقدردان حماسه سازان .

     راستی موقع جستجو برای عکس دوتا مطلب خیلی جالب هم پیدا کردم که خوندش خیلی عالیه .

     اولی در مورد همون شعر معروف ممد نبودی ببنی ... هست که در وصف فرمانده غیور خرمشهر شهید محمد جهان آرا و همرزماشه که حتما بینید ... خیلی جالبه . از اینجا ببنید +++ ( بعد شما این شعر رو دست کم بگیرید )

    دومی هم در مورد خود همین حماسه بود که اون هم خیلی جالب بود . ببنید بد نیست .از اینجا ببنید +++

یا علی

یا حکیم

زندگی در شهرهای بزرگ این روزها پر از خاطرات و اتفاقات عجیبه . گاهی چیزهایی می بینیم که درک کردن اون واقعا سخته . حتما شما هم بارها با این اتفاقات مواجه شدین ...

چند وقتیه توی سطح شهر نمایشگاه های نسبتا دائمی کتاب برگزار می شه با عنوان نمایشگاه عرضه کتابهای فرهنگی و مذهبی ...

در مورد برگزاری این تیپ نمایشگاه ها و اینکه اینگونه عرضه کتاب آیا کمکی به فرهنگ کشور می کنه یا نه و اصلا اسم این کار فرهنگی یا نه ، احتمالا کارشناسان وزارت فخیمه ارشاد و نهادهای مربوطه نظر می دن . اما بنده فقط یه خاطره از بازدید از این نمایشگاه ها براتون  عرض می کنم ...

مثلا خاطره : ...

اون روز وقتی از تاکسی پیاده شدم درست تو پیاده روی همونجایی که پیاده شدم ، یه چادر برزنتی بزرگ که با داربست نگه داشته شده بود دیدم ، که روش نوشته شده بود محل عرضه محصولات فرهنگی و مذهبی (دقت کنید محصولات فرهنگی و مذهبی ) . برام جالب شد . محصولات فرهنگی و مذهبی چی می تونه باشه ؟؟؟ البته متصدی اون غرفه بیشتر به کاسبهای دورگردی می خورد که از سر ناچاری و مشکلات اشتغال کنار خیابون بساط می کنند و حالا لابد اونجا رو هم از نهاد مربوطه اجاره کردن . حالا شما دقیقا همچین آدمی تو ذهنتون باشه با یه غرفه محصولات فرهنگی !!!

درست ۷۰ درصد فضای اون غرفه تقریبا ۳۰ متری انواع کتابچه های کوچک  دعا بود و یا ادعیه تک . و بقیه هم یه مقدار نوار و سی دی و چند تا کتاب ( بله کتاب  ، تعجب نکنید ) . کتابها اکثرا کتابهایی بودند که بعیده مردم عادی بخونند . یعنی کتابهایی که کمی طلبگی هستند و یا یه آدم با دغدغه ها و یا کنجکاوی های خاص دینی می ره سراغ اونها .

تو انتهای ردیف کتابها چند تا رساله از مراجع اعظام بود . بنده از روی کنجکاوی که خواستم ببنیم رساله آقای سبحانی به صورت گسترده تو بازار اومده یا نه  رفتم به اون سمت . برای همین چند لحظه ای جلوی اون کتابها توقف کردم و خب اتفاقی متوجه گفتمان دوتا خانوم وفروشنده کتابها شدم . شما رو دعوت می کنم همون گفتگو رو خودتون بخونید و هیچ توضیح دیگه ای نمی دم .

خانوم اول : آقا کدوم رساله آسونتره ؟؟!!

فروشنده : رساله آیت الله ...

خانوم دوم : نه آقا اون خیلی آسون نیست برای آیت الله ... راحتتره . من قبلا حاج آقا ... بودم بعد اون رو عوض کردم ، دیدم اون هم راحت نیست الان مقلد آیت الله ... هستم . به نظرم از همه راحتتره ...

.

.

.

فکر کنم ادامه ندیم بهتره . آیا ما برای انتخاب یه دندانپزشک خوب هم همینقدر وقت می گذاریم و مثلا از یه کسی که داره تو یه بقالی خمیردندون می فروشه راهنمایی می گیریم .

این وسط مقصر کیه ؟؟؟!!!

دلمان حال و هوای باصافی تو را می خواهد . یادت بخیر که دیر شناختمت ...

حالا که یادی از رفتگان شد این هم خالی از لطف نیست . (+)

سلام

این روزها خب ملقب به روز معلمه و حتما همه این روزها به فکر معلمهاشون هستند و من علاوه بر اینکه باید ازهمه معلمهام تشکر کنم باید از پدرم هم ، که علاوه بر شغلش که معلم بوده همیشه در زندگی هم برای بنده و سایر برادران و خواهرم معلم بوده تشکر کنم .

انشاء الله قدردان زحمات همه معلمینمون باشیم .

    یا محمود

نمی دونم چطور شد . اما راهی شدیم . خیلی وقت بود نرفته بویدم اما مدتها بود که تصمیم داشتیم بریم و خوب ، خدا رو شکر جور شد و رفتیم . خیلی دیروقت راه افتادیم و وقتی رسیدیم قم ، حدودا ساعت ۱۱:۳۰ شب بود  . به سرعت سوار ماشین شدیم و  رفتیم . اما خستگی راه و کار روزانه و مهمون نوازی های زهرا کوچولو که تا ساعت ۳ نیمه شب از خوشحالی دیدن ما فریاد میزد باعث شد که اون شب نتونیم بریم جمکران .

بله جمکران ...

    بعد از مدتها رفتیم جمکران . ساعت ۱۰ صبح فردا بود که راه افتادیم و چند دقیقه بعد رسیدیم به جمکران . خب دیگه جمکران و حال و هوایی که گفتن نداره و همه چشیدن .

بماند ...

    اون وسط چون وقت زیاد داشتیم رفتیم انتشارات مسجد مقدس جمکران . آرشیو خیلی کاملی از کتابهای مهدوی در نگارشهای مختلف و با رویکردهای مختلف .

    اما این میون حاج خانوم به جهت احساس وظیفه نسبت به قرآن آموزاشون رفته بودن و تو ردیف کتابهای کودک دنبال کتاب برای دانش آموزان مدرسه شون می گشتن و خب چیزی که واقعا ناراحت کنده بود قیمت به نسبت بالایی کتابهای گروه سنی کودک و نوجوان بود . ما سالها بود که تو قسمت نشر برای کودکان خلا کتابهای مذهبی رو داشتیم اما خب حالا  که به نسبت کتابهای خوبی چاپ می شه باید قیمت آنها برای خرید عموم مردم راحت باشه . به نظرم کتاب ۱۶۰۰ تومانی برای یه کتاب کودک زیاده .

    این رو بگذارید کنار هدیه های زیبای آمریکاییها به کودکان عراقی ها و افغانی و ناتوی فرهنگی و ماهواره و بازیهای رایانه ای و از همه مهمتر تلوزیون پر از برنامه های ناجور خودمون و خیلی چیزهای دیگه .

باز هم بگذریم .

    اما شیرین ترین لحظه تشرف ما به مسجد جمکران موقعی بود که صدای بچه مدرسه  ای هایی  که داشتن  توی یکی از حیاطها فوتبال بازی می کردن رو  شنیدیم . برای اونها شاید شادترین لحظه بود . کار جالبی بود اون بچه ها رو اورده بودن جمکران و لابد بعد از زیارت گذاشته بودن مفصل فوتبال بازی کنند .

حالا خودتون رو بگذارین جای اون بچه از اون سفر چی یادتون می مونه ؟؟؟

یه خاطره خوب برا ی همه عمر ...

  یه سفر به جمکران و زیارت و یه عالمه فوتبال . عجب آقای مهروبنیه این امام زمان (عج) ...

اینم چند تا عکس از اون بچه ها ...

امروز هم با اجازه می خوام یه کتاب معرفی کنم .

البته فکر می کنم خیلی از بزرگواران این کتاب رو خوندن . اما خوب به هر حال این محض یاد آوری برای خودمون و همه دوستان بود .

 این کتاب اونقدر نکات آموزنده داره که نیاز به تعاریف حقیر نیست. انشا الله همه مون از توصیه های اخلاقی  این کتاب استفاده کنیم . مخصوصا تو این روزها شاید یکی از مشکلات عمده جامعه همین معاشرت باشه . انشا الله مفید باشه .

اخلاق معاشرت   جواد محدثی   بوستان کتاب قم

این هم لینک کتاب تو سایت بوستان کتاب قم ( + ). البته امکان خرید آنلاین هم داره ...

پینوشت :

راجع به عکس تو پست قبلی این رو بگم که این دستهایی که داره می نویسه ، دستهای یه پسر بچه حدودا ۸ ساله است که بنده خدا داشت یواشکی تو یه دفتر کوچیک خاطراتشو می نوشت که ... ( ته ماجرا  رونبستیم تا خودتون حدس بزنید و کمی قوه خلاقتون رو بکار بگیرید ، البته  یادتون باشه این ماجرا کاملا واقعی است )

    امسال همونطور که عرض کردم چند روزی مسافر سرزمینهای مقدس جنوب غربی کشورمون بودیم . چندروزی تو سرزمینهای مقدس اونجا خاکبازی کردیم و مثلا سعی کردیم حس بگیریم که الان ما خیلی یاد شهدا هستیم وخوب حتما می دونید که شهدا شدیدا نیاز به یاد ما دارند و ما اصلا نباید یاد اونها و آرمانهاشون باشیم .

بماند ...( قرار نبود اینجا هم مثل جای دیگه  بنویسم . یادم نبود )

    تو سفر با پیشنهاد قبلی دوستان و همکاری چند نفر یک سری  کار جالب فرهنگی انجام شد . ( خوب می دونید که دیگه مائیم و دغدغه فرهنگی این مرز و بوم ) بیچاره فرهنگ این مرز و بوم که ما تا این حد دغدغه اش رو داریم. قرا ر شد همسفرها به روز برامون خاطره بنویسند و عکس بگیرند . خاطرات مکتوب  رو بدهند به بچه های واحد فرهنگی و عکسها رو هم از طریق پدیده بلوتوث بفرستند برای همون بچه های واحد فرهنگی .( حالا هی بگین بلوتوث چیز بدیه ) بعد ما هم هر روز از بین بهترین خاطرات و عکسها یه سری نشریه کوچیک روزانه چاپ کنیم البته به انضمام یه سری مطالب کاربردی دیگه و اونها رو پرینت بگیریم و تو یه تیراژی بدیم تو اتوبوسها .

    حالا این میون فقط شما داشته باشین ما همه جا با لب تاب و پرینت بودیم . دوستانی که مشرف شدن می دونن که تصور یه همچین صحنه هایی تو بعضی جاها می تونه چقدر خنده دار باشه .(البته این برای اینکه کمی فضا عوض بشه و ثابت بشه شهدا علاوه بر گریه کردن گاهی هم می خندیدند بد نبود )به نظر خودم که جالبترین جا حسینه شهید همت پادگان دوکوهه بود که یه سری کم مونده بگن بابا این یه جور معصیته که شما یا لب تاب اینجا بشینین و ...

    خلاصه با لب تابها و پرینتر تو تمام مناطق می چرخیدیم . ( این دغدغه فرهنگی چه ها که نمی کنه ) . اما خب خروجی کار خیلی خوب بود و تو تموم عکسهایی که فرستاده بودن این عکس به نظرم از همه زیباتر بود .

بهتره در مورد عکس هیچ توضیحی ندم. فقط ببیند ...

به هرحال الان برای تبریک سال نو خیلی دیر به نظر می یاد . اما محض انجام وظیفه اینکار رو می کنیم .

عید امسال کلی وقتمون پر بود .  عید با زیارت از شهدا شروع شد . انشا الله این سفرهای راهیان نور برامون به عادت تبدیل نشه و برامون یه سکو باشه . یه سکو برای اهل شدن نه فقط برای گریه کردن .

ای کاش ...

بماند .

اما امسال برای ما یه عید خیلی خوبه دیگه هم بود . خداوند یه کودک آسمونی رو به جمع خانواده ما اضافه کرد . خدا رو شکر فرزند برادرمون* به سلامتی به دنیا اومد.

امیدوارم خداوند عاقبت اون رو بخیر کنه .

* این فرزند ، فرزند باجناق عزیز ماست . حالا ما هم دائی شدیم هم عمو . خیره انشا الله ...

امروز هم با اجازه می خوام یه کتاب معرفی کنم ...

به نظرم کتاب خوبیه . کتاب از یه مجموعه مقاله تشکیل شده که خب به جهت خارجکی بودن نویسنده هاش قاعدتا نگاهشون یه جورایی ...

و خب ماهم که اصلا تو هیچی آبمون با این غربی ها تو یه جوب نمی ره .

از شوخی گذشته کتاب خیلی خوبیه . حداقل به نظر بنده دارای نکات بسیار جالبیه . مخصوصا بخش هایی که مربوط به آرمانخواهی و حجاب می باشه .

مجموعه مقالات پیرامون اسلام ، جهانی شدن و پست مدرنیته ویراستاران متن انگلیسی اکبر احمدو هاستینگز دونان مترجم : مرتضی بحرانی کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی

این هم لینک کتاب تو سایت کتابخانه مجلس  +

یا لطیف

چندی قبل تصمیم گرفتیم بریم مشهد . امسال این برای چندمین بار بود که تصمیم گرفته بودیم که به زیارت ابوالحسن (ع) بریم . اما خوب هیچ کدوم جور نشده بود . اینبار هم  اولین بار وقتی پیگیر بلیط شدیم نتونسنیم جورش کنیم . اما بعد با کمک یکی از دوستان موفق شدیم که بلیط رو تهیه کنیم و خدا رو شکر با عنایت حضرت میهمان سرزمین خراسان شدیم . البته حکایتهای قبلش بماند چون خیلی مفصله . از تهیه ۴ تا بلیط و بعد منصرف شدن دوستانی که قرار بود با ما بیان و بعد گفتن به کلی آدم که تو روخدا بیاین بریم مشهد و  ...

بگذریم . خیلی مفصله . خدارو شکر بالاخره بعد از چند بار که نتونستیم بریم امسال هرطور بود موفق شدیم و خوب اونجا هم سعادت داشتیم و یک خانواده دیگه هم برای اولین بار تو فضای حقیقی آشنا بشیم .

خب تو سفر کلی خاطره داشتیم . مثل هر سفر دیگه . اما عجیبترین نکته این بود که فهمیدیم مشهدیها با حلیم قیمه می خورند . تعجب نکنید . سکته هم نزنید و حالا ما رو داشته باشید وقتی با سید ( همسر همشیره مان ) رفتیم که حلیم بخریم . . .  بیخیال آبروی بعضی مشهدی ها می ره ...

اما نکته بعدی که خیلی مهمه ...

خب همنطور که می دونید همسر بنده حافظ قرآن هستن . وقتی برای وداع رفتیم حرم خواستیم به توصیه و روش آقای نخودکی (ره) برای اذن ورود یکبار سوره  (( یس)) ور به روح ایشون هدیه کنیم . خب بنده هم خواستم مثلا مثل یه مرد خیلی غیرتی که نمی گذاره خانومش بلند  قرآن بخونه ،قرآن بخونم و ایشون گوش کنن.

خب شروع کردیم بنده هنوز صفحه اول رو به خط سوم نرسونده بودم که دیدم ایشون دارند گنبد رو نگاه می کنند ،

مثل این معلمها گفتم :خانوم به قرآن توجه کن .

 ایشون گفتن خوندم تموم شده . منتظرم بریم صفحه بعد .

تو دلم گفتم خب این اول سوره ((یس )) بوده خیلی ها حفظند . شروع کردم صفحه بعد رو خوندن (خدائیش کلی کلمه رو هم نفهمیدم چطور خوندم ) باز دیدم که ایشون به سقاخونه و کبوترهاش نگاه می کنن . برای اینکه بیشتر ضایع نشم هیچی نگفتم و سعی کردم فقط سریعتر بخونم .

خوب حالا بماندکه تا سوره ((یس)) تموم شد چقدر به خودم بد و بیراه گفتم .

البته بنده همیشه تو قرآن خوندن همین مشکل رو دارم . چون هم کوچکترین اعرابی رو که اشتباه کنم حتی از تو آشپزخونه با صدای بلند تذکرایشون رو میشنوم و هم با اون لحن و تجویدی که بنده دارم باز باید نکات تجویدی رو هم بشنوم .

بگذریم خدا سر هیچ مردی نیاره . واقعا سخته .

این روزها خیلی فکرم مشغوله .

شاید از خیر کار دولتی گذشتم و بر خلاف میل باطنی برم به سمت کارهای بخش خصوصی .

متاسفانه در شرکتهای دولتی تقربا جز ارتباطات ( البته منظورم استفاده از ارتباطات نسبی و سببی و سیاسیه است ) هیچ چیز دیگری ارزش ندارد . لااقل در مجموعه های صنعتی که اینطوریه . حتما اینهم آزمایشی برای سنجش خیلی از اعتقاداتمون که مثلا مدتهاست داریم مدعی می شیم اونها رو .

خدا کنه شرمنده نشیم .

انشا الله بتونیم مثمر ثمر باشیم برای کشورمون .

دعامون کنید .

............................

پینوشت : جدا شبیه فضای روضه شد مخصوصا با اون دوتا دعای آخرش .

سلام و عرض ادب

امروز اونقدر برامون جالب بود که گفتم اگر اینجا ننویسم و بعدا یادم بره دیگه وای به حالم .

کله سحر پا شدیم که درس بخونیم و مثلا بریم امتحان بدیم . بماند که چقدرم مثلا درس خوندیم وچه امتحانی دادیم . . .

    اما بعد از امتحان از خیابان سپهبد قرنی رفتیم به سمت میدان هفتم تیر ( خب دوستان بزرگوار و علی الخصوص خانومها می دونن که اینجا بورس مانتو و پالتوی زنانه است . ) خب دیگه حدس زدن نمی خواد . بعد از کلی گشتن و انواع و اقسام مدلها رو دیدن ( البته این ۲ سا عت و اندی از ظن حقیر زیاده و از نظر حاج خانوم چیز خاصی نیست ) بالاخره یه مدل انتخاب کردیم .

    اما قصه اصلی تازه شروع می شه . ما که سر ظهر دیدیم تا محل نماز جمعه فاصله مون زیاده و نمی تونستیم تا دانشگاه تهران بریم ، گفتیم نماز رو خودمون می خونیم . اما گویا اصلا اهالی نماز جمعه راضی نبودن که ما نماز رو در معیتشون نخونیم ،چون شدیدا آهشون ما رو گرفت .

    از هفت تیر تا کریم خان و خیابان بهار و شریعتی و پیچ شمیران تقریبا یا اصلا مسجدی نبود و یا اگر هم بود در اون بسته بود . البته رسیدن به مسجد امام حسن مجتبی ما رو باز یاد آیت الله خوشوقت مرد نیک اخلاق انداخت ، که البته درب اون مسجد هم باز نبود .

    حالا بماندکه ما با چه بد بختی تو یکی از ایستگاهای مترو نماز خوندیم . خدا قبول کنه. به خانوم می گفتم خدائیش برای این یه نماز آخر وقتی با این همه تاخیر خدائیش خدا یه اجری می گذاره ، چون انصافا یک ساعت دنبال مسجد و نمازخونه گشتیم .

    دیگه این مطلب حاشیه نگاری هم نداره . کاش مسجدها یادشون نره قرار نیست فقط وقت نماز باز باشند . جداْ چرا تو یه منطقه ای مرکزی و شلوغی مثل این مکانهایی که ما بودیم امروز حتی یه مسجد و نمازخونه و سرویس بهداشتی  نبود ؟؟؟!!!

....................................................

پینوشت :

۱- اهالی اینترنت رسما اعلام می کنیم که ما سوره حشر رو خوندیم .خواهشا دیگه پیامک ندین . انشا الله غزه زودتر آزاد بشه .

۲- گویا بعضی از اعراب هم تکونی به خودشون دادند و دارند اعتراضی می کنند . امشب تو اخبار قطر رو نشون می داد که مردمش مثلا راهپیمایی کردن . بگذریم که تعداد شرکت کننده های تو اون راهپیمایی اندازه یکی از  روستاهای ماهم نبود . اما نکته جالب این بود که یکی از شیوخ هم در اون حرکت اعتراضی شرکت کرده بود . نگران نشید اون اصلا خیلی به خودش سختی نداده بود . از داخل ماشینشون وسط تظاهرات کننده ها حرکت می کردن . خدا این همه اخلاص و از خود گذشتگی رو از این اعراب نگیره .

صل الله علیک یا ابا عبد الله

حالا همه جا عطر محرم می آید . همه جا بوی خوش حضرتش پیچیده و دیگر حتی اگر اهل عاشورا هم نباشی ، باز هم باید هرروز این سیاه کوبی ها را ببینی ...

مولا جان این ارادتهای کم را قبول نما  و همه را به کرمت کم نبین که در برابر آن حماسه ما چه کنیم ؟؟؟!!!

*********************************

همیشه دوبار در سال تو ایام محرم و فاطمیه تو محل ما یه هیئت (محسنیه ) با صفایی راه می یوفته که برای بنده طی این چندین سال همیشه قابل استفاده بوده و بهره بردیم . هیئتی که شاید کمتر دیده باشید وتنها تو جلسات خصوصی بعضی از ذاکرین بزرگ اتفاق می یوفته ...

خب خطیب و سخنران از بهترینهاست و در بنده که حق استادی ایشون رو همیشه نسبت به خودم احساس می کنم . چون هیچوقت منبرش برای بنده بی مطلب نبوده . . .

ذاکرین یه پدر ودوتا از فرزنداش هستند که به حق جزو بهترین ذاکرینی هستند که بنده تا حالا دیدم .

و خادمین جلسه هم یه خانواده بسیار مومن و متدین هستند . . .

اما نکته خاص این جلسه نحوه برزگراری جلسه در آن است . . .

اول زیارت عاشورا ،  بعد یه پیش منبر و بعد منبر و در آخر روضه آخر جلسه ...

اما تو تمام این مدت اینجا هیچ شباهتی به هیئات دیگه نداره . بیشتر ذکر روضه و حرفهای خاص از حماسه عاشوراست و فقط شب عاشورا و شام غریبان یه سینه زنی نمکی داره بیشتر  یه پریشون خونی . . .

جلسه هیچ روال خاصی نداره و تو شبهای بعدی حضور ذاکرین متعدد تقریبا هیچ ذاکر ثابتی نداره . هر کس با رعایت  آداب جلسات ابا عبد الله و از سر درد یه چیزی می خونه . . .

برای حقیر که این جلسه با هیچ جای دیگر قابل قیاس نیست . همین پریشون بودن و پریشون خوندن ذاکرین قدیمی در این جلسه خیلی برام دلنشینه و همیشه کلی حرف جدید یاد می گیریم ...

و اما غرض این مزاحمت  . . .

ادب این بزرگواران تو این جلسات آدم رو دیونه می کونه . به عینیت رسیدند که دارند برای کی می خونند . بعد سالها ذاکری در خونه حضرات معصومین دو زانو می شینند و فقط گاهی و اون هم تو قاعده جلسه چیزی می گن . . .

کاش مودب به آداب جلسات حضرتش شویم . کاش . . .

سلام

    خب انگار خیری بود که ۲ روزی ADSL ما کلا قاطی کرد . البته از سیستم منزل بود و بالاخره بعد از کلی تلاش یه تیم متخصص ADSL نصب شد . . .

خب دوروز تو خونه بودیم و کلی بهره بردیم . 

    برف که واقعا سنگین بود و درست روز یکشنبه توی اون برف هماهنگی خفن بین نیروهای امدادی وانتظامی  رو میشد توی  بزرگراه تهران - کرج دید . البته خب خدائیش مقدار زیادی حق داشتند . چون واقعا همه جا خوردیم و از شوخی گذشته به هر حال خیلی زحمت می کشیدند ، اما فکر می کنم باید بیشتر از اینها مدیریت بحران داشته باشیم .

    البته یکی از ارگانهایی که خیلی خوب آمادگی خودش رو اعلام کرد . سازمان انقلابی صداو سیما بود که هرچی فیلم بیات و چند بار پخش شده داشت دوباره به خورد مردم مظلوم و همیشه در صحنه کشور داد .  کلا ما ایرانی جماعت مظلومیم . کلاً . . .

اما غرض از مزاحمت اینبار حقیر برمیگرده به حضور در مراسم پر فیض حاجی خوری عموی بزرگمون ...

    میون صحبتهای سیاسی و اجتماعی و دفاع بی چون چرای ما از یه بنده خدایی . . . صحبت کشید به ادعای تشرف یکی از بنده های خدا خدمت حضرت ولیعصر  - توی محل کار حقیر - که متاسفانه خیلی ناراحت کننده بود .

    اتفاقی که الان در کشور داره بسیار تکرار می شه و هر روز خبر جدیدی راجع به این موضوع می شنویم . همین بنده خدا وقتی وارد محل کار ما شده بود ، با ارائه یه سری اطلاعات خیلی زود تو دل خیلی ها جا گرفت . هرچند که بنده از همون اول به اون چهره مثلا ملکوتی  و حرفهای مثلا خیلی قشنگ و دقیق معرفتی و مذهبی شون شک داشتم . به هر حال این از آداب اهل علم نیست که نپرسیده اینهمه حرفهای مثلا خوب رو بگن . البته این بنده خدا خیلی زود خودشون رو لو داد و خیلی زود هم تو مشخصات ظاهری حضرت نشونی های غلط داد ( بر اساس آنچه از روایات راجع به ظاهر حضرت رسیده ) و هم تو بحث تو مبانی اعتقادی ...

بماند .

به هر حال غرض تذکر به خودم و دوستان بود که مراقب باشیم . مراقب خودمون و دینمون . . .

سلام

امروز اولین امتحان دانشگاه رو تو این ترم دادم . به هر حال دانشجوی دانشگاه پیام نور بودن هم عالمی داره ...

دبیرستان قدیمی وزیبای البرز تهران محل امتحان بود . محل حوزه امتحانی انصافا قشنگه و یه حس خیلی خاص نوستالوژیک به آدم دست میده .قدم زدن تو اون مدرسه حس غرور به آدم میده . مدرسه ای که خیلی از بزرگان ادب و اخلاق و علم و سیاست تو اون بودن .

بگذریم ...

به هر حال بعد از مدتها برگشتن به دانشگاه برام یه حس خاص داره . انصافا برگشت بنده -محض ریا - فقط به جهت علاقه به رشته علوم اجتماعی بوده . همین و بس . برای هیمن هم هیچ دلهره ای ندارم . چون رشته قبلی بنده مکانیک بوده و این رشته هیچ جوری به اون ربط نداره .

بازم بگذریم ...

اما چیزی که به خاطرش این پست رو نوشتم ، یکی از دانشجوها خانوم بود که یه همراه دختر کوچیکش اومده بود . دختر حدود ۵ سال داشت و یه لباس خیلی قشنگ و ساده پوشیده بود . مادراون خیلی محجبه بود و درست ردیف کنار بنده نشسته بود .

دختر کوچولو درست بیرون سالن اصلی توی یه کوریدر کوچیک ایستاده بود و دائم داشت مادرش رو نگاه می کرد . دختر اونقدر شیرین بود که همه دوست داشتند ، ببینند اون چه کار می کنه ؟

درست قبل از اینکه جلسه شروع بشه شیرینکاری های این خانوم کوچولو شروع شد . شروع کرد به شکلک در اوردن برای مادرش . بعد هم با ادا واصول به مادرش می گفت ، که الان صفر میشی و بعد هم گریه می کنی . جدا همه اینها رو با ایما و اشاره می گفت و بنده و چند نفر دیگه رفتار اون خانوم کوچولو رو میدیدیم و کلی منتظر حرکت بعدی خانوم کوچولو بودیم . اونقدر شیطنت کرد که دو تا از  مراقبها اون رو بردن تو حیاط و باهاش بازی کردن تا امتحان تموم بشه .

برام جالب بود ، صمیمیت اون مادر و دختر و رفتار قابل تحسین مادر با دختر قبل و بعد از جلسه . برام خوشحال کننده بود که خانوم این طور مذهبی رفتار به این خوبی با دخترش داره .

حدا برام درس بود .

امیدوارم بتونیم اون چیزهایی که از تعالیم دینی یاد می گیریم رو عملی کنیم . این روح حقیقی دینه . کاش قدر اعتقاداتمون رو بدونیم و اون رو در زندگیمون جاری کنیم .

سلام

امروز یاد آور خاطره تلخی برای همه مردمان این مرز و بومه ...

یادمه کامنتی که تو کادر زیر هستش رو همون روزها برای همه لیست مسنجرم فرستادم. خواستم برای خودم وهمه یاد آوری باشه .

خداوند همه اون رفتگان رو رحمت کنه ...

هواللطيف و باز هم در سحر گاهي غم انگيز خطه اي از اين خاك  لرزيد و انسانهايي را به كام مرگ گرفت .  انگاري بايد هنگامه آزمايشي ديگر باشد آزمايشي براي بازماندگان حادثه و همچنين من و تو،  تا دوباره نشان دهيم كه هميشه امتي درد آشناييم . انگاري همان هنگامي رسيده كه خداوند فرموده است ما شما را در معرض آزمايشات الهي قرار مي دهيم تا صابران را برگزينيم . باشد كه همه مان از اين آزمايش سربلند بيرون بياييم انشاء الله

سلام ...

گاهی در مسیر زندگی با انسانهایی مواجه می شم که به حال و رفتار اونها غبطه می خورم .

چند روز قبل برای خروج از محل کار عجله داشتم و داشتم با سرعت به سمت جایی می رفتم . خوب ما هم پیاده شروع کردیم به حرکت به سمت خیابون اصلی که تو همین حین یه سمند خیلی تمیز جلوی پاهام ترمز زد .

یه آقای محترمی که بهشون نمی خورد مسافرکش باشند و حدود ۵۵ سالی سن داشتن راننده بودن .

با خوشرویی گفتن آزادی ؟؟؟

گفتم : بله ...

نشستم .(البته درست همون موقع تلفن همراهم زنگ خورد و شروع کردم به صحبت کردن با تلفن ) وقتی داخل خودرو شدم راننده خیلی صمیمی و جدی شروع کرد به احوالپرسی . البته جهت اطلاع و محض ریا بنده همیشه سعی می کنم در سلام کردن جلو بیوفتم . اما اون راننده عزیز با یه دقت خاصی احوالپرسی کرد که بنده عمرا در عمرم اینطوری احوالپرسی کرده باشم از یه غریبه .

بعد که تلفن بنده تموم شد باز هم مجددا احوالپرسی کرد و بنده که کمی یه حالات این آقا یه جورایی نگاه می کردم جوابشون رو دادم .

بعد پرسید : پسرم همینجا (اشاره به محل کارم ) کار می کنی ؟؟؟خسته نباشی .

بنده هم عرض کردم بله . ممنون حاج آقا !!!

کمی جلوتر با زحمت زیاد از لاین اخر بزرگراه خودش رو رسوند به کنار و دو تا خانوم که اصلا هم ظاهر جالب نداشتند رو با اصرار سوار کرد . ( تو دلم یه چیزی گفتم که حالا بماند .) بعد ، از اون خانومها هم کلی احوالپرسی کرد . من دیگه داشتم رسما شاخ در می اوردم . یه جوری احوالپرسی می کرد که انگاری همه رو ، می شناسه .

خانومها کمی جلوتر پیاده می شدن . دست دراز کردن و یه اسکناس ۵۰۰۰ ریالی به راننده دادند .

راننده لبخندی زد و گفت : دخترم دعامون کن ...

حقیقاتش من کمی بهم برخورد . تو دلم گفتم الان این دخترها یه چیزی بهش می گن و خوب کاملا درست حدس زدم و دیدم این حرف اون مرد بزرگوار سوژه خنده اونها رو تا پیاده شدن فراهم کرد . کلی سر اینکه باید چه دعایی برای این بنده خدا بکنن خندیدن و تازه همه این درگوشی ها رو اونقدر بلند می گفتن که با وجود روشن بودن رادیو بنده هم میشنیدم .

دلم برای اون مرد دوست داشتنی سوخت .

کمی جلوتر پیاده می شدم . نمی دونستم باید پول بدم یا نه به هرحال دستم رو بردم داخل کاپشن و کیف رو در اوردم .

مرد گفت: پسرم گفتم که مارو دعا کن . من خادمم . خادم امام رضا (ع) . شما هم ما رو دعا کن که این هم یه خدمتی باشه برامون .

دلم تیر کشید . خوش به حال آدمهایی که قشنگ خودشون رو وصل می کنن به سلطان سریر ارتزاق .

دلم تنگته آقا ...

یاد کبوترهای حرم افتادم ...

یاد گوهر شاد و پنجره فولاد ...

و آدمهایی که چه خوب در میون روزمرگی ها متصل می شن به بهترین جاهای این مرز و بوم  

یا حکیم

چند تا جمعه رفتیم با اقوام و خانواده بیرون شهر ...

خیلی خوش گذشت اما همیشه یه چیزی اذیت می کرد و اون هم این بود که عده ای  بین  طبیعت و فضای آزاد با چهار دیواری اختیاری هیچ تشخیصی و فرقی قائل نبودند.

یک عده همه جوره راحت هستند ، از سر و وضع و شوخی های جلف و سرو صدا گرفته تا همه جا رو پر آشغال کردن و صدای موسیقی شون رو برای همه مناطق اطراف تا شعاع ۸۰ متر پخش کردن .

کاش کمی مراعات دیگران رو هم بکینم ...

یه سری عکس هم هست که دفعه بعد می گذارم ببیند .

یادش بخیر سال قبل درست تو همچین شبی تو آستانش قدم می زدم ...

پارسال چند هفته قبلش خانوم با عده ای از دوستانشون رفته بودند و انگاری امام رضا خیلی زود دعای ایشون رو مستجاب کرد و آقا ما رو هم طلبیدند . 

    پارسال تو همچین ایامی ، نزدیک اذان مغرب زنگ زدند و گفتن مشهد میرید ؟؟؟!!! خب به نظرتون این سوال پرسیدن داره ؟؟؟!! گاهی چه چیزهایی از آدم می پرسند. ما هم سریع آماده شدیم و چند روز بعد با یه عده از مدیران رفتیم . یه نکته مهم بنده هیچ ربطی به این مدیران ندارم و چون یه نفر کم بوده  وبقیه مدیران کار داشتند و بلیطهای هواپیما رو گرفته بودن مجبور شدند یکی از آدمهای ... رو با خودشون ببرند .البته اینها همش بهونه است . آقا یه روسیاه رو بازم طلبیده بود ...

بگذریم ...

  یه عده مهندس که متاسفانه خیلی هاشون براشون یه همچین سفری درست شبیه یکی از همون سفرهای کاری اروپایی یا آسیای دور بود. البته تو شرکت ما یکی از قاریان طراز اول کشوری هم هست که تحصیلات فنی را تا مقاطع بالا ادامه داده و  انصافا نحوه زیارت اون بنده خدا و چند نفر دیگه برای حقیر درس بود .

حالا خاطره اون روزها مونده برام . خاطره کرم و مهمون نوازی آقا .

سفر خوبی بود و زیارت یکی از دوستانی که تو همین فضا با هم آشنا شدیم و الان با هم ارتباط خانوادگی داریم ...

این چندمین تشیع پیکرهای پاک اونهاست که نمی تونم برم .

حالا باز هم نشد که برم ...

دلم تنگ شده براشون .

فقط دلم تنگه ...

تا چندی فبل شبهای جمعه برامون یه رنگ و بوی دیگه داشت . شبهای جمعه وجلسه با صفای آیت الله امجد و ذکر صلواتهای دائم اون جلسه ...

مدتی حاج آقا کسالت داشتندکه الحمد الله الان برطرف شده و باز هم شبهای جمعه ما باصفاتر شده ، بلکه به برکت این بزرگان و از نفس حق اونها کمی اهل بشیم ...

این جلسات بنده رو یاد نفس کشیدن تو فضاهایی می اندازه که قبلا گاهی توفیقشو داشتم .

یاد جلسات آقای حق شناس بخیر ...

یاد اون موقع ها که توفیق داشتیم و گاهی می رفتیم جلسه آقا مجتبی تهرانی ...

یاد جلسات معرفت نفس آیت الله جاودان ...

حالا از بعضی از اونها سالها گذشته و از بعضی چند صباحی ، اما وقتی مرور می کنم می بینم خیلی شاگرد که چه عرض کنم حتی مستمع خوبی نبودم و حق جلسه و استاد رو ادا نکردم . اما ...

اما خیلی خدا رو شکر می کنم که حتی شده برای لحظاتی در جاهایی بودم که بزرگانی چون این عزیزان بودند . انشا الله خداوند توفیق بهره مندی معرفتی رو هم بهمون بده که راضی شدن به فیض حضور در محضر این بزرگان جفاست ...

دعا کنید از هفته آینده باز هم توفیق استفاده و کسب معرفت و ادب ار محضر آیت الله امجد بتونیم استفاده کنیم .

یا لطیف

سلام

 یاد مدینه افتادم . علتش رو می دونم .

 یاد بقیع و خاطراتش .بقیع و غربتش .  مدینه شهر غربت پیامبر .شهر غربت آل الله . شهر همیشه غریب تاریخ . شهر دلتنگی های شیعه . شهر جسارتها . شهر وقاحتها . شهر بیغیرتی ها . شهر بی هویتها ...

بگذریم .

یاد اون سفرمون به مدینه بخیر . اون موقع هنوز خیلی رسم نبود که عروس ودامادها برند مکه و مدینه . اما ما روزیمون شد و رفتیم . سال ۸۲ . یادش بخیر .

یاد صبحها بعد از نماز صبح و شوق زیارت بقیع . ایرانی ها به سرعت خودشون رو می رسوندن پشت بقیع و وقتی دربها باز می شد . می دویدن تا سریعتر به داخل برسند. و وقتی به داخل میرسیدن تازه سوختن ها شروع می شد . قبرهایی که دور بودند و دستهایی که به اونها نمی رسید .  

 دلم می سوخت که خانومها می موندم پشت دربهای بقیع و اسما با یه حسرتی از دور نگاهم می کرد ...

بی معرفتی بود . مثلا ما عروس داماد بودیم و اول راه . این رسمش نبود ، اما کاریش نمی شد کرد و اون بنده خدا مثل تمام اون خانومها پشت دربهای بقیع موند.

یادش بخیر ...

راستی فردا ۸ شوال است و  حتما همه میدونیم چه روزیه . درسته ؟؟؟

هر ماه تو آخرین پنجشنبه ماه یه جلسه می گذارند.

موسسه موعود انصافا بسیار خوب کار می کنه ...

نگاه به مقوله انتظار از زاویه ای جدید و خارج از کلیشه های مرسوم ...

دوستان پیگیر باشن جلسات بعدی حتما بیان . مطالب انصافا قابل استفاده است .

چند سا عت پیش تلویزیون داشت این رو پخش می کرد ...

چی بگم . فقط گوش بدیم .

             شاید این جمعه بیاید  .............

                                                  شاید ...................

یا حکیم

امشب هم تنهائی آزاردهنده است .

 قرار بود امشب باهم ـ با اسما  ـ جمکران باشیم و نشد . حالا اون تنها اونجاست و نائب الزیاره ...

دلم گرفته برای مسجد باصفات آقا جون . برای  اون خیابون منتهی به مسجد . برای همه اون گوشه و  کناره ها ...

دلم گرفته ...

مولا جان دریاب ..

هر چند می دانم که شما مارا درمی یابی و ما از شما غافلیم .

امروز روز قدس بود و خوب ما چون مهمون داشتیم نتونستیم بریم .

برای افطار مهمون داشتیم .

از بابت مهمون کلی خوشحال بودیم اما از بابت نرفتن هیچ جوری نشد که ناراحتیمون رو مخفی کنیم ...

حیف شد .

به قول اسما اصل نیته که خدائیش نیت ما تا سحر بر رفتن بود و تازه اون موقع مهمونا خودشون رو دعوت کردن ...

خیره ....

سلام

امروز توفیقی بود در معیت حاج خانوم یه سر به گلزار شهدا زدیم . خیلی وقت بود که توفیق عرض ادب نداشتیم . شاید بهونه ای بود برای اذن امشب. شب ۲۳ ماه مبارک رمضان ...

گلزار به نسبت شلوغ بود و ما بعد زیارت گلزار و امامزاده دوباره به سمت گلزار اومدیم . یه جایی نشستیم که نمایی به سمت گلزار داشت و داشتیم صحبت می کردیم .

اما نمای روبروی بنده چیزی بود که خیلی زیبا بود .یه زوج داشتن یه قبر رو می شستند که با کمی دقت فهمیدم دست مرد از انگشتان قطع شده و با نگاه به سر و وضعشون به نظرم جانباز می اومد . جالب بود کمک همسرش به اون

بعد از اینکه  قبر رو شستند ، شروع کردند به قرآن خوندن ...

ومرد بلند قرآن می خواند، بلند ...

انگاری برای همه آن قبرها می خواند ...

چه سعادتی برای آن جانبار که کنار گلزار شهدا برای همرزمانش می خواند و چه سعادت برای آن شهدا که نوای قرآن را از زبان این چنین مردی  می شنیدند ...

سلام

   از روزی که این وبلاگ رو ‌تاسیس کردیم تنها چیزی که قرار بود اصلا راجع به اون اینجا ننویسیم سیاست بود .اما اتفاقی که افتاد باعث شد نه حرف سیاسی بلکه کمی حرف دل بنویسم . امیدوارم شما از اون بوی سیاست نشنوید ...

    تو چند روز اخیر رئیس جمهور کشورمون سفری به آمریکا داشتند . آمریکا رو که همه می شناسید .خب یه کم اطلاعات جزئی در مورد آمریکا :

    آمریکا کشوری که خیلی از تاسیسش نمی گذره . یعنی هنوز به ۵۰۰ سال نمی رسه . بعد هم تا حدود ۸۰ سال قبل تمام این کشور درگیر جنگ بودند تا بالاخره یه استقلال نسبی پیدا کردند و حالا یه کشور مستقل شدند. . اما خب سیاست این کشور به این اعتقاد داره که همه دنیا دارند علیه اونها نوطئه می کنند و برای همین از کشور خودشون پا می شوند و حدود هزاران کیلومتر طی می کنند تا به بیابانهای عراق و افغانستان و سودان برسند تا از حمله به کشورشون جلوگیری بکنند . راستی تو نقشه رو که نگاه بکنیم می بینم که آمریکا اصلا با هیچکدوم از این کشورها حتی هم مرز ، هم نیست . بگذریم...

    اونها واقعا دارند زحمت می کشن تا دنیا رو از خونیزی بیشتر مصون بدارند ، فقط مشکل اینه که گاهی مجبور می شوند برای این کار ، خون هزاران هزار زن و بچه رو بگیرند . حالا خودتون قضاوت کنید که بالاخره یعنی چی . نه اون هدف کذایی و نه این نسل کشی .

    اما یکی از کشورهایی که همیشه داره توسط آمریکا تهدید می شه مائیم . روزی که قرار بود آقای احمدی نژاد بروند نیویورک خیلی می ترسیدم . به هر حال اون نماینده کشورمون بود و سخنگوی مظلومیت مردم زحمتکش و غیرتمند این کشور .

    اما وقتی سردرگمی رسانه های قهار و ماهر غرب رو در برابر استدلالهای ساده رئیس جمهورمون دیدم ، تازه فهمیدم مملکتی  که این همه خون برای اون یخته شده حتما توسط همون شهدا حمایت می شه . خدا رو شکر تو هفته که به نام دفاع مقدس مشهوره ، باز هم یه دفاع جدید از مردم این کشور شد و این وسط گفته های جان بولتن برام خیلی جالب بود . مردی که به شدت ضد ایرانیه و تصویری که از گیج شدنش بعد از سخنرانی ها می دیدم . اون می گفت ما ۲ سال که داریم سعی می کنیم به دنیا بگیم که رئیس جمهور این کشور آدم جنایتکارو وحشتناکیه و مردم اونها همه جنگ طلبند و تروریست . اما ما  با دست خودمون و توسط رسانه های خودمون بیشترین تبلیغ رو برای مردم ایران انجام دادیم .

و خدواند مکر آنان را به آنان بازمرگرداند ...

    کمی یاد قدیمترها افتادم . یاد دوران دانشجویی وسحرهایی که بیدار می شدیم . البته معمولا تا سحر بیداربودیم . چه روزهایی بود . یادمه تا سحر با بچه ها صحبت می کردیم . چقدر حرف برای گفتن داشتم .انگاری اگر تمامی شبها رو بیدار می موندیم باز هم برای حرف زدن موضوع داشتیم . نوع حرفها هم جالب بود . از هر دری سخنی . از حرفهای خیلی سخت ایدوئولوژیکی که گاهی با غرغر و عصبانیت و یه وقتایی هم داد و بیداد تموم می شد تا حرفهای عاشقانه و ...

    اما حالا که یادم می یاد یه چیزی برام خیلی قشنگه و اون هم این بود که با هم اختلافات ریز و درشت که تو مبانی اعتقادیمون بود ، خیلی همدیگر رو دوست داشتیم . همون بچه ها که اونطور با هم بحث می کردن کافی بود فردا یکشون مریض می شد . اونوقت باید میدیدی که حتی طرف رو ، رو دوششونو می ذاشتنو ...

    بگذریم . حالا گاهی فکر می کنم تعامل با آدمهای دوروبرم کم شده . گاهی خیلی با عینکها و لنزهای خاص اونها رو میبینم . فکر کنم خیلی بده . نظرتون چیه ؟؟؟

نماز و روزه هاتون قبول . دعامون کنید .