داستانهای کلبه کوچک ما

سالگرد ازدواج و دوری . . .

asma — Thu, 11 Sep 2008 22:18:18 GMT

سلام واقعا بچه داری هم عالمی داره !

۱۰ روز از ماه مبارک رفت و زمان به سرعت سپری میشه

روز وفات حضرت خدیجه رو پشت سر گذاشتیم ، تسلیت عرض میکنم خدمت همه بزرگواران و طلب دعای خیر توی این روزهای عزیز که هر روزش میتونه برای خودش آخرتی رو بخره

اما یک اتفاق تاریخی مهم دیگه که همیشه هم برای یک پدر مهم بوده وهم برای یک مادر که بنده باشم،

امشب برای ما شب مهمیه و ۵ سال پیش در همین روز بوده که با برگشتن از خانه خدا زندگی مشترکمون رو شروع کردیم واقعه تاریخی و قمری اون روز هم وفات حضرت زینب (س) بود .

روزهای خوبی از عمرمون رو با هم گذروندیم که وصفش را مجال نیست

اما خوشحالیم بیشتر از همه اینه که همیشه سعی کردیم در شادی و عزای اهل بیت شریک باشیم.یادمه وقتی تو ماه مبارک رجب ، برگشتمون از مکه به شام غریبان حضرت زینب برخورد کرد با اینکه شب عروسیمون به حساب میومد اما ماشینمون رو هم حتی گل نزدیم ومراسممون با صلوات و یاد اهل بیت برگزار شد ، شاید ما هم مثل همه جوون ها گاهی آرزوی فیلم وعکس وباغ و . . . را در دل داشیم اما همیشه یک پدر میگه نیت مهمه! وامیدوارم این نیت همدردی با امام زمانمون راهگشای فرزندانمون باشه و جاده معرفتی رو برای خانواده سه نفریمون هموار بکنه!

انشاالله

راستی یه مطلب دیگه، امسال اولین سالیه که سالگرد ازدواجمون رو کنار هم نیستیم ،من و اسما جون از یک پدر دوریم ،هرچند امتیاز من بیشتره چون اسما خانم آینه تمام نمای یک پدره و من بادیدنش دلتنگیم کمتر میشه اما دلم برای یک پدر می سوزه که هم از من وهم از اسما جون دوره

به هر حال خواستم هرچند دوریم دلامون رو نزدیکتر کنیم و ورودمون رو به ششمین سال زندگی تبریک بگم!

از همین جا از یک پدر می خوام تمام کوتاهی هام رو تو زندگی ببخشه وحلال کنه ودعا کنه که همسر خوبی از این به بعد برای ایشون باشم ومادر خوبی برای اسماء خانم . این بهترین هدیه برای سالگرد ازدواجمونه!

التماس دعا از همتون

مظهر العجائب ...

kolbeye-kochak — Tue, 29 Jul 2008 19:11:18 GMT

چند روز قبل به مناسبتی با یکی از مهاجرین کشور افغانستان هم مسیر شدیم و به همین جهت کمی با هم صحبت شدیم .

ازش پرسیدم اهل کجائی و گفت اهل مزار شریف .

خب با سابقه ذهنی که داشتم می دونستم اهالی مزار شریف اکثرا شیعه هستند ، اما خب کمی احتیاط کردم و یه جورایی فهمیدم که این رفیق ما اهل سنت هستند . بعد سریع رفتم سراغ همون مزار شریف و اینکه شنیدم خیلی جای جالبیه .

دیدم ساکت شد و کمی مکث کرد . احساس کردم که احساساتش جریحه دار شد . بعد گفت موقعی که می خواستم بیام ایران خیلی نگران بودم . رفتم حرم شاه مردان . نشستم و کلی گریه کردم و حاجتم رو گفتم .

حالا هم اینجا هستم . حاجتش رو نگفت ، اما گفت حالا باید برگرده و نذرش رو ادا کنه .اینجا + و اینجا + می تونید مزار شریف رو ببنید .

خب بهتره باز هم هیچی نگیم .

توضیح :

گویا اهالی مزار شریف معتقدند که اونجا حرم حضرت امیر المونین علی (ع) است و پیکر مطهر ایشون اونجا قرار داره .

****************************

اعیاد شعبانیه رو تبریک عرض می کنم . این عکس رو هم برای لبخند زدن تو این ایام می گذارم . این هم مثل اون قبلی ها با موبایله .

یا علی .

تساهل ... ؟؟؟!!!

kolbeye-kochak — Thu, 24 Jul 2008 06:31:18 GMT

یا ستار العیوب

دیروز برای خرید توی مغازه رفته بودم ، متاسفانه چیزی رو تو اون مغازه دیدم که تا چندین ساعت حالم رو به هم ریخت .

لابد فکر می کنید یکی اومده بود و پول نداشت ؟؟؟

یا فکر میکنید که فروشنده برخورد بدی با یه خریدار داشت .

خب نه ، همه اینها ممکنه خیلی بد باشه اما چیزی که می دیدم اصلا برام باور نکردنی بود ، یه خانواده ۳ نفره اومده بودند که خرید کنند . پدر و مادر و یه دختر حدودا ۱۲ ساله .

پدر و مادر آدمهای معمولی به نظر می یومدن . یعنی می شد حدس زدن که پدر کارمند و مادر خانه داره . اما دختری که همراهشون بود پوشش بسیار بدی داشت . با اون سن نه تنها لباسی نپوشیده بود بلکه شما فکر می کردی اومده تو پلاژ خصوصی شون تو یه ویلا دور افتاده و دنج تو شمال و آیایش غلیظی که وحشت زده ات می کرد .

به قدری ناراحت شدم که چند بار رفتم به پدر و مادرشون چیزی بگم . بالاخره تصمیم رو گرفتم . رفتم جلو که بگم ، یهو دیدم فروشنده جوون مغازه که با توجه به ظاهرش اصلا تصورشو رو هم نمی کردم به مادراون دختر داشت می گفت :

فروشنده : خانوم فکر نمی کنید این لباس پوشیدن دخترتون و این آرایش شدید باعث باشه اون رو خیلی زودتر از حد معمول از دست بدین .

مادر : چطور مگه آقا ؟؟ خب سنی نداره که ... [ !!!! ]

فروشنده : خانوم این دختر شما الان یه زن کامله . ببنید من خیلی آدم مقیدی نیستم و خودم خیلی هم جوونی کردم [ تعریفی از جوانی کردن ] اما دارم از لحاظ روانشناسی می گم . دختری با این سن خیلی زود از شما دور می شه . زودتر از سنش وارد مسائلی می شه که باید با یه مدیریت خاصی بدونه و تازه اینجوری همیشه چشمهای گرگ صفتان دنبالشه .

[چند بار خواستم دخالت کنم ، اما دیدم اگر بنده با این ظاهرم بخوام چیزی بگم ممکنه نتیجه معکوس بده ]

مادر : چی بگم واالله ...

فروشنده : من خیلی آدم مذهبی نیستم اما فکر می کنم اگر این دختری که قراره فردا مادر بشه از الان اینطور باشه بعدا تو ۲۵ سالگی یا تو ۳۰ سالگی چی می خواد بشه و تازه نشلی که می خواد اون مادرشون باشه رو چه کار کنیم .

بهتره این روایت بدون حاشیه نگاری باشه .

................

این روزها خیلی دلم یاد آن سرزمینهای دور را می کند که خلی نزدیکند .

خیلی نزدیکند ... خیلی ... همین جا میان دلهایمان .

دلتگتم یا حضرت حسین (ع) ...

خاطرات چند تا عکس

kolbeye-kochak — Tue, 22 Jul 2008 22:24:38 GMT

امروز داشتم عکسهای موبایل رو می ریختم رو سیستم که چند تا عکس جالب دیدم که همه اونها رو با گوشی خودم گرفتمشون .

نوروز ۸۷- منزل ابوی(سفره هفت سین )

این هم یه پلیس خوش سلیقه که پسرش رو هم عین خودش کرده

و پدرها همچنان مظلومند . دوستان محبت کنند و قیمت اون خودکار رو اگر نمی دونن از اولین لوازم التحریری بپرسند و اون وقت به مظلومیت پدران پی ببرند

نفسهای شماره شماره ...

kolbeye-kochak — Mon, 14 Jul 2008 21:40:18 GMT

یا کریم

هوا گرم بود و مرد کنار خیابان و در زیر آفتاب تند تیرماه می سوخت . ساعت ۳.۳۰ بعد از ظهر بود و خب قاعدتا ماشین خیلی کم بود . از دور یه تاکسی درب و داغون می یومد . با نا امیدی دستی تکان داد و مرد راننده کمی سرعت خودش رو آرومتر کرد . مرد مسیرش رو گفت و وقتی دید که مسیرش به تاکسی می خوره سوار شد .

وقتی داشت سوار می شد پیش خودش می گفت که وقتی بشینم حداقل کمی خنکتر می شم ، اما تازه وقتی نشست فهمید قدر عافیت رو ندوسته . اون داخل خیلی گرمتر از بیرون بود . کمی که جاگیر شد صداهای عجیبی به گوشش می خورد . صداها گویا صداهای نفس نفس زدن راننده بود . مسافر رو کرد به راننده و گفت آقا یه مسیری رو دویدین ؟؟؟

راننده لبخندی زد و هیچی نگفت . مسافر دید که نفسهای راننده داشت تندتر می شد . کمی نگران شد . پیش خودش گفت که حتما مریضه . رو کرد به راننده و گفت آقا می خواین چیزی براتون بگیرم ؟ راننده باز هم فقط یه لبخند زد . خانومی دست تکون داد و راننده نگه داشت که سوار بشه . راننده سرش رو چرخونده بود و منتظر بود تا خانوم سوار بشه . مسافر تازه جای زخمها را روی گردن مرد دید . مسافر چشمهاش پر اشک شد . حدسی زده بود و داشت توماشین گریه می کرد .

یاد خاطره ای افتاده بود که عموش از مردانی گفته بود که گازهای خردل و شمیایی بلای عظیمی سر اونها اورده بود . از نفسهایی گفته بود که همون موقع بند اومده بودن و نفسهایی که سالها طول می کشید تا بند بیایند .

دستان راننده به روی سر مسافر کشیده می شد و لبخند میزد و مسافر مانده بود که چه بگوید ؟ از مردی تشکر کند که برای آرمانهایش رفته و حالا کمتر کسی آرمانهای آنها را فهمیده است و ...

بماند ...

لابد زیاد از این داستانها شنیده ایم ...

..............................

پینوشت ۱ :

خداوند بر طبق سنت جاریه خودش لطف دیگه ای رو شامل حال اهالی این کلبه کوچک کرد و نعمت دیگه ای رو به ما هدیه کرد . خدارو شاکریم و از همه دوستانی که به اشکال مختلف تبریک گفتن ممنون و سپاسگزاریم .

پینوشت ۲ :

نامهای کاربری که ماقبلا برای خودمون انتخاب کرده بودیم اسامی بود که دوست داشتیم اگر خداوند بهمون فرزندی عطا کنه روی اونها بگذاریم و خب این اتفاق افتاد و حالا اسما خانوم عضو جدید این خونه است . برای همین هم اسامی نویسنده های وبلاگ از کمیل و اسما به اینهایی که الان هست تغییر کرد .

پینوشت ۳ :

و در آخر گویا همون سه ماهی که حافظ می فرمایند باید مراقب بود شروع شد صلاح بود دعائی کنید .

شکرانه ...

kolbeye-kochak — Thu, 03 Jul 2008 18:50:18 GMT

وخدایا چگونه شکر گوییمت ؟؟؟!!!

چگونه آنگونه بگوییم که باید و شما را شاید ...

بگذار اندکی فقط در دل یادی از شما کنیم که این خود شکرانه این وجود حقیر است بر آن برکت عظیم که اکنون در میان آشیانه کوچک ماست .

خدایا ممنون ...

تقلید لبخند مصطفوی ...

kolbeye-kochak — Fri, 27 Jun 2008 15:36:36 GMT

یا حی و یا قیوم

چند شب پیش برای نماز رفته بودم مسجد . موقع تشکیل صفها یه دختربچه خیلی کوچیک و شیرینی جلوم ایستاده بود . ما هم خواستیم به تاسی از رسول رحمت لبخندی بزنیم به این کودک شیرین !!!

لبخند زدن همان و داستان ما با این فسقلی شروع شدن همان ...

درست از لحظه ای که نماز شروع شد ، شیطنتهای این دختر خانوم کوچولو هم شروع شد . ما هم از اونجا که به طور معمول موقع نماز خوندن حواس جمع و ارتباط خوبی با حضرت حق نداریم بهونه پیدا کرده بودیم که کلا حواسمون رو بدیم به این فسقلی . درست بعد از گفتن تبریک الاحرام یه لبخندی زد که با قبلی ها فرق می کرد. انگار بچه می دونست حالا ما مثلا حواسمون پیش خداست و مثلا خودمون رو در محضر حضرت حق احساس می کنیم . اول یه شکلات باز کرد و وسط نماز به ما تعارف کرد و بعد که دید ما نمی خوریم از پیرهن ما آویزون شده بود که عمو جون از اون کاکائوهایه که خیلی باحاله . بعد که دید ما خیلی حواسمون پیش خداست گفت : نخور خودم می خورم . و خوب این داستان در اپیزود دوم در نماز عشاء - با همه تمهیداتی که پدر و پدر بزرگ اون فسقلی به عهده گرفتن - باز هم ادامه داشت . و ...

اما خب این باعث شد که یاد چیزی بیفتم . یاد روزهای خوب کودکی و ذوق و علاقه ای که برای رفتن به مسجد داشتیم . برای یه هفته منتظر موندن تا نوبت مکبرشدنمون رو ببنیم و کلی ذوق کنیم برای اون صلواتی که برای سلامتیمون می فرستادن . برای اذان گفتن و یواش یواش با آدمهایی که بیشتر از دین می دونین صحبت کردن .

یادش بخیر ...

یاد بزرگ شدن در مساجد . یاد کمی آدم شدن و اهل شدن در مساجد و هیئات ...

یاد لحظه لحظه بودن در کنار نمازگزارانی که رفتند . یادش شهدایی که اون موقع ها کوچیک بودیم و اونها بزرگ بودند . بعدها فکر کردیم بزرگ شدیم و باز دیدیم که اونها هنوز خیلی بزرگترند . یاد خیلی ها ...

و ممنون پدر و خانواده ای هستم و هستیم که ما را در کنار مساجد و هیئات بزرگ کردند و شور و شعور اندک دینی خود را مدیون آنها هستم و هستیم .

حالا ما مانده ایم و وظیفه ای سخت در دوران هجوم رسانه ها ، دیتاها ، بلوتوثها و رایانه ها و پلی استیشنها ...

مباد که فراموش کنیم که مساجد سنگر است . یادت بخیر امام عزیز ...

دیدار یار در روز میلاد و آرزوی دست نیافتنی . . .

asma — Tue, 24 Jun 2008 08:28:18 GMT

یا زهرا علی

سلام

میلاد زهرای اطهر ، را خدمت همه ی خانم ها ی عزیز شیعه ی ایرانی تبریک و تهنیت عرض می نمایم.

مخصوصا خدمت همه ی مادرای خوب و دلسوز و زحمتکش ، به ویژه مادر مهربان خودم و مادر همسر عزیزم که واقعا از ته قلبم شاکر زحمات بی دریغشان هستم .

امروز منتظر یه عیدی بودم که قسمتم نشد ،حتما یه خیری توش هست .

وقتی مجرد بودم ،تنها آرزوم این بود که وقتی ازدواج کردم خطبه ی عقدم رو مقام معظم رهبری بخونن

خیلی روی این قضیه تاکید داشتم که برکت نفسشون توی زندگیم باشه وهمیشه برامون الگو باشند .

قلب رئوف و مهربانشون همیشه برام آرامش بخش بود و هر وقت دعای <<اللهم االرزقنا توفیق الزیاره الامام خامنه ای >> رو چاشنی قنوت نمازم کردم خداوند عنایت کرده و روزیم شده.

علی رغم تلاشهایی که کمیل انجام داد توی اون زمان و پیگیریهای خانواده ها اما قسمت نشد و خلاصه ما ۱۳تیر ماه خطبه عقد خوندیم و شب ولادت حضرت زهرا هم جشن گرفتیم که به نوعی سالگرد اون روزها هم هست.

اما حالا که در این روز عزیز در آستانه ی مادر شدن هستم دوست داشتم عیدی و هدیه ای که به من داده میشه این باشه که اذانی که در گوش فرزندم خونده میشه توسط آقا باشه،می دونم که اینم خیال پردازی بیش نیست .

امروز مادر و پدرم به دیدار آقا دعوت شدند و باز هم من جا موندم . . .

فقط دعا می کنم خدا این علاقه ی قلبی به ولایت رو از من نگیره و معرفتم رو به ولایت هر روز بیشتر بکنه انشاالله

گفتند که عاشقی و آرام نه ای

در باغ خیال خم ابروی که ای

کفتند بگو به قصد قربت گفتم

سید علی الحسینی الخامنه ای

انتظار . . .

asma — Thu, 19 Jun 2008 21:24:18 GMT

بسم رب المهدی

اول سلام به همه منتظرین . . .

آخرین روز بهاری هم آمد وما این بهار را هم بدون منجی عالم مهدی (عج) به پایان رساندیم.

نمی دونم تا حالا انتظار ی کشیدید که تمام وجود شما رو فرا گرفته باشه و از عمق جانتون از خدا طلب کنید که به سر برسه؟؟؟

تمام مقدمات کار رو فراهم کرده باشید و فقط منتظر باشید؟؟؟

بحث از انتظار زیاده،اما گاهی اوقات بعضی چیزها ی کوچیک تلنگری بزرگ می شوند برای ما که بدونیم چه قدر از مهدی فاطمه دوریم و فقط نام منتظر رو به یدک می کشیم

حدود یک هفته است که تلفن ها به خونه ما سرازیره که : مسافر کو چولو تون هنوز نیومده؟؟؟

همه به نوعی منتظرند ، مادر بزرگها ، پدر بزرگها و خاله ها وعمه ها و . . . ، همه نگران به دنیا اومدن ،نه بهتر بگم منتظر به دنیا اومدن یه موجود پاکند،واقعا هم با تمام وجودشون انتظار می کشند همین طور من و کمیل عزیزم. . .

اما تا حالا شده این جوری منتظر آقامون باشیم؟؟؟

حتی شده تا این حد نگران ظهورشون باشیم؟؟؟

اللهم عجل لولیک الفرج

دنیای بدون جعبه جادو ...

kolbeye-kochak — Wed, 11 Jun 2008 14:09:18 GMT

یا لطیف

هفته قبل درست روز قبل از تعطیلات به جهت قطع مکرر و بدون اعلام قبلی برق توسط اداره مربوطش محافظ برق جعبه جادوی ما سوخت .

نه اصلا نگران نشید ما اصلا ناراحت نشدیم. اون یه مقدار هزینه تعمیر هم فدای سر همتون . اما نکته مهم ، زندگی بدون جعبه جادویی بود . جداُ لذت بخش بود . ساعتها رو راحت و بدون دغدغه شروع شدن فلان برنامه و اون یکی بخش خبری گذروندن خیلی عالی بود . امیدوارم شما هم بهره مند بشید . البته نه اون قسمت سوختگی رو بلکه اون قسمت خانه خلوت و آروم و همراه با کلی صحبت و حرفهای مونده خوب .

اما نکته اینجاست که چرا بعد از این همه سال ما باید همچنان تلویزیونی داشته باشیم که ۹۹ درصد مطالبش صرفا فقط وقت پرکنه ؟؟؟ البته بنده تو جای دیگه به قدر وظیفه در نقد برنامه های صدا و سیما نوشتم . ( خدا این وظیفه شناسی رو از ما نگیره )

دوستان اگر چرائیش رو می دونن خوشحالمون می کنن .

یا علی